Mahabharatam Kilippattu p2.6

p2.6

ഗൊവിന്ദൻവരവുകേട്ടാനന്ദ മൊടു ദീക്ഷാവിഭൊദനമുറച്ചുടനെതങ്ങളുടെളൊ രെല്ലാംമുമ്പിനാലെഴുന്നെള്ളീതിടെയെന്നെങ്ങാ ത്സംഗ്രമിച്ചലങ്കരിച്ചിടിനാളയങ്ങൾ മല്ലാരിനി മിത്ര ശിക്ഷാർത്ഥ ജന്തൃക്കളെറ്റമില്ലാതൊരുകൌതുകവ ന്നിച്ചൊരനന്തരം കുശലപ്രശ്നാദികൾ ചെയ്തിട്ടച്യുത ര വല്ലഭൻ കുശലമെന്നുതന്നെയവർചെയ്തിതള്ളിൽ ചെയ്തുകാഴ്ചാമുണ്ടുപറഞ്ഞുപൊവാനതിനെതിയെ വരുവത്താനാച്ചുതദിനംതന്നെഉഴറീടുന്നെനിപ്പൊ ഴടുത്തസന്ധ്യയെന്നങ്ങെഴുന്നെള്ളിനാങ്ങുനനാ ചകൻവാസുദെവൻ അച്ഛന്റെ ഭഗിനിയാം കുന്തി ദെവിയെക്കണ്ടീട്ടച്യുതൻവിശേഷിങ്ങളെല്ലാമെയൊ ച്ചരിരിച്ചൻ. പണ്ടുകിൽ കഴിഞ്ഞതും വർത്തമാനവും മെലിലുണ്ടാവാനിരിക്കുന്നവാക്കുമവർചെയ്വാൻ കാത്തുകൊള്ളുകെന്നിതെയെങ്ങളെ യെന്നുകണ്ണീർവാ ർത്തവളുടെമുഖത്തിൽ മാധവൻ പിന്നെയാത്തൂർത്തു ന്റെ ഗൃഹംപുക്കിതങ്ങവർകളും പത്തണൈകിതൈ രരവുസ്സല്ലെരീച്ചിതക്കിനാർ ഉണ്ണീന്നു വിപ്പുൽതൻ പ്പിച്ചുതുങ്ങിതുള്ളിൽ മാനസംതുടഞ്ഞവനാന്ദമു ണ്ടായി വണങ്ങിത്തായ പരവശനായിവന്നുപുരുഷാ ത്മൻ ഭക്ത വാത്സല്യം കൊണ്ടു ഇതുപോലെ മുഖ്ഖെ ലാവനന തൂങ്ങി ചെത്തു വിദുരതൊടെത്രയും സുഖംവ ന്നീതിങ്ങിടവനനുകൂലം- ദൃഗ്ദ്ധമായിലും കഷ്ടം ദൃക്കൂർ നല്കിയാലൊടാ- ഭക്തന്മാർ തിക്കിലൊതുങ്ങി ക്കുരസ സ്സുകള-ഇത്തരമകൾ ചെയ്തു പിന്നെ താനന്തൂങ്ങിത്ത ത്താഴുമുഞ്ചു നല്ല മെത്തമെൽ കരെറിനാൻ-വത്മഥന്മാ രൊടെ നല്ല വാക്കു മുതൽ ചെയ്തു രാത്രിയും കഴിഞ്ഞി തു മാർത്താണ്ഡനുദിച്ചു ചെന്ന്.