Mahabharatam Kilippattu p2.7

p2.7

സന്ധ്യകഴിഞ്ഞിത്തങ്ങ ച്ചാഹുത്തിയും ദാനങ്ങളും ചെയ്തു തനൻ്റെ മുഴങ്ങൊ രു തെരതിൽ ക്കുറയേറി മണ്ടുമെനിയെസ്സൂനൻ്റിക്കി കാസുതന്തൻ്റെ മന്ദിരമിക്കൊരു സുന്ദരനന്ദാത്ത ജ്ജൻ കൊടുത്തു സിംഹസനമിരിപ്പാനു വതിക്കുമല്ല ത്തു ദൃഷ്ട്ട ഷ്രാണെ വിദ്ദുരതിക്കളെല്ലൊം ചത്തസഭ യിക്കൽ നിറഞ്ഞു മഹാജനം- പറഞ്ഞു തുടങ്ങിനാൻ മാധവങ്കാഴ്ച ഞങ്ങും-അംബികാതനയനതനങ്ങുട സുതന്മാരും ഇഷ്ടലന്മാരും മുനിവർയ്യരും നിജഭ്രാതൃ ക്ക്കൊണതും കൃപരുമശ്വത്ഥാമാവിദുരരും മാനിച്ചു കൊൾക്ക ദൃക്കൂർ കണ്ണ് നം ശകുനിയും കഴിഞ്ഞവൃത്താ ന്തങ്ങൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങെണ്ട ക്രിയ്യന്ത്യയുദ്ധ്മാജ്ഞ മ്പദത്തയാക്കുകെൾപ്പീൻ- സൌമ്യവംശത്തിൽവണ്ടു ള്ളൊരഞ്ചാറുമരിയായ്കിൽ മാദ്ദുനിജ്ജനത്തെച്ചുചൊ ഭിക്കുന്ന സുയോധനനാഗ്രികനെരം പൊലും മൂതാവർ തന്നെ നാളുവായിക്കുന്നതെവരു- നീതി നിന്നുകവികൾക്കുഷ്ടമാർ പണ്ടുവാരണത്തെയിച്ചതിനെത്തല്ലെ സാഷ്ടാമെന്മതം തന്നെ ഭവിച്ചാൽ വന്നു കൂട്ടു- എന്നതുകേട്ടു ദുരിയോ ധന൯ നരചെയ്തതെന്നു തന്നു നന്നുകൈവകി തനയാ നീ- ചൊല്ലൊഴം യയാതിയാം നൃപതിത൯ രമക്കളല്ലാ യൊരു മൂത്ത൯ നാൽവരുള്ളാരും അ വെ. ഇതവല്ലയൊ പഞ്ചാരി൯ പതിയായ താരുമെയറിയാതെയല്ലിവ രിരിക്കുന്നതുന൯൯൯ കൊച്ചുകളി മന്ദപസുയൊധന തന്നൊടൊന്നുഞ്ചപറയുന്ന ഞാ൯ ഇതുകൊ൯ നീ- പൂജ്യ നായി ഇപഗുണഞ്ചെയ്തു നന്നയുമുള്ളവനെ തങ്ങളിൽ പ്രാക്കിയുള്ളു യെന്നതുകൊണ്ടല്ലയൊ നി൯ടെ താത ൯ ദ്ദ്യുതത്താൽ ത൯ ഹിഞ്ച വെ മന്ദവനഞ്ചിവാരണ പാ ണ്ഡുവെന്നറികനീ- അപ്പൊഴൊ പാണ്ഡുപുത്രനാകിയ യുധിഷ്ഠിരനെ പ്രെതമടക്കി വാണീടുകയല്ലൊവെണ്ടു പാണ്ഡുവി൯ പുത്ര൯ തന്നെയല്ലവരങ്കിൽ ചൊല്ലാം പാണ്ഡവന്മാരിൽ പക്ഷപാതി നീ കൊഴിക്കാല്ല- മാ മുനി ശാപം കൊണ്ടുകാനനത്തിൽ പാണ്ഡു ഭൂമി നിജ൯ തൊഴു വെ൯ വെറ്റിക്കുന്നാൾ മറ്റുകണ്ട വർകൾക്കു മക്കളാ യുണ്ടായ്ക്ക൯൯ വറവുമൊത്തു്സും വാഴുവാനെന്നു നീ പറഞ്ഞാലും .