The Aravidu Dynasty of Vijayanagara, Vol. I v1.c35.s4: V. An Extract of the 'Litterae Annuae' of the Province of Goa, 1602 (Goa, December 21st, 1602)

The Aravidu Dynasty of Vijayanagara, Vol. I v1.c35.s4

Language: English

V. An Extract of the 'Litterae Annuae' of the Province of Goa, 1602 (Goa, December 21st, 1602)

v1.c35.s4.1

AN EXTRACT OF THE 'LITTERAE ANNUAE' OF THE PROVINCE OF GOA, 1602

Bisnagoranam Missionem magnopere promouerunt P Emmanuel de Veiga, Melchior Coutinius, Franciscus Ricius, et Frater Alexander natione Anglus. Regem habent ualde beneuolum, id quod ex litteris, quas ad me scripsit, V. Pat. cognoscet, has, ut ex lingua Canarana traducte sunt, hic ascribam.

v1.c35.s4.4

Rex Regum, Dominus magnus, Eques Equitum, Vencatipati; post Deum Rex, Patri Visitatori, qui Goae est, Nicolao Pimentae hanc epistolam mittit.—istis litteris, quas V. R. ad me scripsit, colloquente mecum P. Emmanuele de Veiga Superiore patrum qui in his partibus commorantur, vehementer laetatus sum ac facultem dedi Ecclesiam, et domum extruendi in urbe mea Chandegrino. Pagum etiam que uocant Elamur prope ab oppido S. Thomae contuli in Patrum expensas, atq tum istos, tum etiam alios qui eis successerint, honoribus amplissimis et praemiis decorabo. Concessi praeterea amplam facultatem legem Dei praedicandi vt uolens quisq̃ Christianus fiat, neq̃ propterea de honore pristino quicquam detrahatur. Meus in lusitanos amor antiquus jam satis Goae innotuit. De honore quem Patribus detuli ipsi scribent. Annulum et alia quaedam munera Proregi mittere decreui, quae Condoqor Interpreti meo perferenda tradam. Id V. P. Proregi significabit, vt antiqua inter nos renouetur amicitia. Quid erit praeterea noui, id referet P. Emmanuel de Veiga, mihi quod scribam aliud nihil occurrit. Huc usq̃ Rex. Reliqua intelliget V. R. ex litteris P. Melchioris Coutinii, datis ad 16 Calend. Augusti anno 1600, in quibus scribit quae sequuntur—

v1.c35.s4.5

Postquam P. Emmanuel de Veiga ad oppidum Sancti Thomae profectus uisitationem accepit tres tantum in praesentia hic sumus. P: franciscus Ricius et ego linguae addiscendae operam damus. Doctrinam Christianam quae propter Neophytos Salsetanos composita fuit, nos hic et alia nonnulla in linguam Badeganam uertimus. frater Alexander tabelam a se pictam regi monstrauit, ubi inerat pictura haec Saluatorem recens natum, quo pacto tre Magi iacentem in praesepio adorarunt. Aliam tabellam obtulit ubi inerat B. Virginis effigies puerum in ulnis tenentis hanc Rex uene-rabundus in palatio loco celebri collocauit. Aliam frater pingere incepit de descensu Christi ad inferos, quam inchoatam Regi ostendit, is serio exoptat dum perficiatur, monstratis autem nonnullis imaginibus impressis, Rex hanc et illam de tribus Magis pingi uoluit. Faxit Deus ut harum rerum cum aspectus, tum doctrina, ei ueri notitiam aperiat aliquando. Cum fratre familiariter agit, ac forte cum pingenti adesset se dicentem audiret pigmenta deesse, quibus colorem picturis induceret, illico cubiculum ingrediens ipse sua manu, ei centu aureos protulit, quibus, quae opus essent coemerit...

v1.c35.s4.6

His erroribus Brachmanes multa adiiciunt nefariae superstitionis plena, maxime ea quae de Perimale passim feruntur. non ita multo ante Tripitini, quae ciuitas ab hac urbe per tria millia passum distat anniuersarii nuptiarum Perimalis dies festi agebantur. huc tanta perigrinorum turba confluxit, ut delita donaria ducentis aureorum millibus censeretur. Crines tonsi, eorum qui hos pacto Se omnium peccatorum ueniam consequi arbitrantur, multu afferunt emolumenti iis, qui continentis elephantes funes faciunt, quos aiunt his capillis factos esse fortissimos. illuc Rex cum Reginis et ciuitᵉ uniuersa se contulit uno relicto Dalattaio at palatii et urbis custodiam. Omnis illa solemnitas in hoc uno consistit. Simulacru ingenti curru sublime uehitur. Currum decem hominu millia trahunt, ipse Rege cum primis adnitente. Caeptu est opus primo noctis crepusculo: media nocte pluuia Regem abegit, reliquis in labore perseuerantibus, donec uehiculum, ad mille et quingentos passus abductum, ad lucum unde fuerat delatum, restitueretur.

v1.c35.s4.7

In nouilunio, quod proxime praecessit, festum quddam fuit vaccarum. Perimalem quippe de uacca ortum perhibent,. Videre erat in urbe, et in regia omnia uaccis plena, quas passim obuias habebamus, ut mirum uideret, in homines rationis compotes, tam turpes errores cadere potuisse; liceat certé aliquid dare educationi, et consuetudini, unu illud ualde ineptum atq absurdum, Regi non licere quemquam mane alloqui, nisi prius duorum Brachmanu uultu conspexerit. Quod si Deus illum et reliquos incolas sua luce illustrauerit haud dubic eos, in bonos Christianos euasuros crediderim. ac eadem constantia diuinis praeceptis obtemperaturos, qua nunc Daemones et inania simulacra uenerantur. Viseret me Regis, magistris falsis, ita per omnia more gerentis, ut stata ieiunia, quae bis recurrunt in mense, tam accurate obseruet, ut ne unu quide praetermittat.

v1.c35.s4.8

Singulari beneuolentia, et amore nos complectitur. Ac nuper natis inter Lusitanos et Dalauaium discordiis in ciuitate S. Thomae, cui Dalauaius praeest quaecumq ab eo postulauim*, libenter concessit. Itaq opera et industria P. Emmanuelis de Veiga et P. Rectoris S. Thomae conciliata inter omnes pax, et discordiae sublatae. Quin et Dalauaius suam domu petentes benigné, et humaniter nos accepit, comiter introduxit, et donationem annum trecē torum aureorum a suo Antecessore factam, ratam, ac firmam habuit. Aedes possidet Dalauaius, quae pulchritudine, et hortorum cultu, et ornatu fontium, et aquarum scatentiu artificiis, alias huius urbis facile superant. Rex per hos dies haec loca pertransiens, quaesiuit a suis, ubi esset nostra domus. Nos audito Regem uenisse, pro portis uenerabundi obuiam incessimus. qui Regem comitabantur acclamabant Paroco parangolu, id est uideat uestra celsitudo Patres Lusitanos, ille de nobis festinum et affabilem exhibuit. Deus Optimus Max. eius animum ac populi uniuersi, ad ueri Dei cultum ā uitae prauitate conuertat.

v1.c35.s4.9

Ad eum Rex Mogolorum Achebar legatum cum quatuor equis et aliis muneribus misit, quae cum sui Regis nomine obtulisset, is rursus omnia legato donauit; et alia insuper munera cum pecuniis, quas item dari iussit in expensas. Aedes nondum habet qua propter is qui, qui id muneris habet, ut legatos suscipiat, et in regis conspectu sistat, nos rogauit ut domi nostrae non amplius biduo hominẽ admitteremus. Locum dedimus idoneum, in quo mense iam comoratur, homo est prudens, et experiens. Ex eo cognouimus, quid agerent Patres nostri, qui apud Achebarem sunt. In colloquio quod cum Rege habebat honorificé multa de nobis praedicauit nostrosq apud dominum suum praecipuo in honore, ac pretio haberi affirmauit. Respondit Rex se eodem prorsus animo erga nos affici, quin et Ecclesiam, aedes, et alia omnia daturu. Regi dicunt eo consilio munera Achebaris legato donasee, eumq non ante uigessimum diem ad colloquium admisisisse, quod a ducibus monebatur, ne Achebari fideret. Si enim tres illos Reges Mahometanos, Abdeneganu, siue Meliquuum, Dialcanu, et Mussalepatanu sub iugum mitterit, dicebant facile fore ut Regnum Bisnaganum in potestate redigat. Ad haec Regem dixisse aiut regnum in manu Dei est, me (inquit) si uolet priuare imperio, quis eum prohibebit? Ego uero Mahometani pedes no osculabor. Si uenerit certum est praelio decertare. Alii alias causas afferunt.

v1.c35.s4.10

Coeterum ille delectum habet fortissimorum ducum, per causam Cangiuarani recuperandi, quae ciuitas cum omni ditione adiacente Astapanaico Tangiorano Dynastae parebat, is nuper satis concessit, corpus demortui in rogo ex sandali ligno extructo, una trecentae et septuagintae uxores uiuae concrematae sunt. Huius filius natu minor, maiorem, quem pater antea custodiae tradiderat, interfecit. Ac iam constat Regem nihil de hac expeditione cogitare. Neq uero de alia, ad quam, eum proceres magnopere hortabantur Gingiam urbem vt capiat. Christapanaicus enim, is qui V. R. illuc iter habentẽ tam humaniter accepit, ueneno infectus insanit, quamquã sunt patuisse iam dolos, atq Dynastam vt fucum faceret quatuor regni sui magnatibus, quos postea occidit, se mente captum finxisse. Hanc urbem suasererunt Regi, ut armis impeteret, ille quamquã jure fortasse posse, tamen ut est leni et miti ingenio, respondit, efferatae crudelitatis esse. stipendiarium suum insania laborantem armis insectare. Quare probabiliore coniectura ducor, vt credam, hunc ducum et proceru conuentum eo tendere, ut de Achebare repellendo, deq urbibus praesidio occupandis consulint. Equidem non incredibile existimauerim haec omnia Dei nutu ad optabiliorem finem contigisse, ut nimirum hac occasione Sanctae fidei notitia ad plures perueniat, atq non solum in hac urbe, uerum etiam ubiq gentium catholicae ueritatis praeconibus locus pateat, quoniam uti antea ad V. R. scripsi Tornogoda Olalae Praefectus de integro nos inuitat. Et Trimarragius Regis Bisnagorani fratris filius, natu maximus, hujus regni haeres, multis precibus ā nobis contendit vt ad se ueniamus. Scit enim V. R. cum huius Principis pater ē uita excederet, ad hunc, qui nunc regnant, defuncti fratrem, omnium ordinu consensu imperium esse delatum, praeteritis demortui filiis, qui tunc temporis, per aetatem non poterant regni gubernacula adire. Et quanquam Rex fratris filium natu minorē quem in palatio educat, maiore studio prosequitur, uulgo tamen affirmant maiorē natu regnaturum, qui plures et potentiores Dynastas fautores habeat. hic in ciuitate sua Cirangapatano commoratur, qui abhinc quadraginta, aut quinquaginta leucas, ac tantudē a nostro Mangalore distat, inde ad nos litteras misit, quaru hoc est exemplum.

v1.c35.s4.11

Trimanus, Mahamanda Lispara, Ramarragius Trimarragius, Dominus magnus Princeps, hanc epistolam ad Patres mittit. Vehementer gaudebo ubi uos ad hanc meam ciuitatem uenire intelligam. Venientibus aream dabo, aedibus, et Ecclesiae in hac urbe condendis accomodatam, insuper quingentos tagodios aureos in annuos redditus. Singulari etiam honore et monificentia uos complectar. Ita iuro per Dominum Zanganatam, et per pedes patris mei Ramaragii. Coatera ex legato meo cognoscetis, statim uenite et nolite moram trahere.

v1.c35.s4.12

Domuncula nostra aream habet latam, ac uento salubri peruiam, ad Ecclesiam et aedes construendas accomodatam, et turbis popularibus minime obnoxiam,

v1.c35.s4.13

Interea loci Ecclesiam paruam extruximus satis pro tempore accomodatam, quoad amplioris aedificandae facultas suppetat. Haec P. Melchior Coutinius.

v1.c35.s4.14

Jucundior etiam uniuersis, et maiore laetitia et applausu referta Bisnagensis Regis legatio fuit, cui causa dedit nostrorum Patrum ad Chandegrinum profectio, et in urbe regia domicilium erectum. Ea sane legatio, quam uel Regis uicini potentia, uel ipsa uicinitas, uel antiqua cum lusitanis amicitia, uel (quod caput est) facultas recens data euangelii promulgandi egregie commendabat, multis nominibus uniuersae ciuitati grata fuit. Scripserat ei Prorex, et per literas de suo in Indiam appulsu certiorem faciens, gratias agerat quod nostrae Societatis homines tam singulari humanitē fuisset complexus. Qua de cause Rex honorificam legationem decreuit, ac duos legatos uiros primarios ad Proregem misit, quibus duos é nostris Patribus Simonem Sā et Melchiorem Coutinium comites adiungi uoluit, reliquis duobus secum in Ecclesia Chiandegrinensi retentis. Possem multa scribere de huius legationis principio, progressu et fine, ac de precibus assiduis, quibus Princeps, per cuius terras iter habebant, uehementer contendebat ut e duobus Patribus alter in reditu cum ipso maneret. Verum hoc consulto praetero, ut unu illud, quod singularem omnibus nobis laetitiam, et admirationẽ attulit, attingam. Legati enim, et ipsi ethnici, tanti nostras Ecclesias, tanti Christianorum sacra aestimarunt, ut eorum altaribus uenerabundi procumberẽt, ingenue fatentes ueru Deum a Christianis coli; haec opinio de nostris rebus, et omnium fere est, et quotidie crescit. Nec minori fuit admirationi Christianorum pietas, tum in supplicationibus, quas ad Templum S. Pauli sextis feriis quadragesimalibus quotannis fieri animaduertebant, tum uel maxime in illa frequenti baptizandorum pompa, cum catechumenos pro ualuis ejusdem nostri templi stantes, ac solemni supplicatione ad sacrum fontem deductos cernerent. Haec enim omnia ut commode uiderunt, data est opera ut iuxta nostrum Collegium oportuno loco diuersarentur. Illi igitur ad patriam reuersi, mira quaedam de Christianis institutis, ac moribus coram Rege ac populo praedicant; atq hoc pacto paulatim nominis Christiani bonus odor, eorum sensus peruadit, et de ueri Dei cultu melius in dies sentiunt. Vtinam maneat haec opinio et existimatio, et eam, quam de falsis superstitionibus mente comprehenderunt, penitus comuellat, et labefactet.