South India and her Muhammadan Invaders c14.s1: (i) Tirukkōḷūr

South India and her Muhammadan Invaders c14.s1

Language: English

c14.s1.40 — 6 parts
c14.s1.50 — 4 parts

(i) Tirukkōḷūr

c14.s1.1

At the back of the sanctum of the Viṣṇu temple of the twentieth year Māravarman Sundara Pāṇḍya I.

(1) ஸு ஸ்தி ஸ்ரீ :— பூமருவிய திருமடந்தையும் புவிமடந்தையும் புயத்திருப்ப நாமருவிய கலைம(ல)ந்தையுஞ் செயமடைந்தையு நலஞ்சிறப்ப கோள(ர்)ந்த சினப்புலியுங் கொடி(டு)ஞ் சிலையுங் குவலந்தோ(ளி)ப்ப வாளார்ந்த பொற்கிரிமேல் வரிக்கயல்கள் விளையாட
5. விருங்கடல் வலயத்தி னிதறம் பெருக கருங்கலி கடிந்து செங்கோல் நடப்ப
(2) ஒருகுடை நீழ லிருநிலங் குளிர மூவகைத் தமிழும் முறைமையில் விளங்க நால்வகை வேதமும் நவின வடனவழா [ன்றுடன் வளர]
10. ஜவ[வ]கை வேள்வியுஞ் செய்வினை யியற்ற அறுவகைச் சமயமு மழகுடன் திகழ வேழ்வகைப் பாடலு மியலுடன் பரவ எண்டிசை யளவுஞ் சக்கரஞ் செல்லக் கொங்கணர் கலிங்கர் கோ(3)சல மாளுவர்
15. சிங்களர் தெலிங்கர் சீன(ர்) குச்சரர் வில்லவர் மகதர் விக்கலர் செம்பியர் பல்லவர் முதலிய பார்த்திவ ரெல்லா முறைவிட மருளென் றொருவர்மு னொருவர் முறை(ெ)கட வத்(தி)-(?) ¹திறைகு (கொ)²ணர்த்திறைஞ்ச
20. இலங்கொளி மணிமுடி இந்திரன் பூட்டிய போலங்கதிரா ரமார் பிணிற் பொலியப் பனிமலர்ப்(த்) தாமரைத் திசைமுகன் படைத்த மனுநெறி தழைப்ப (4)மணிமுடி சூடிப் பொன்னிகுழ் நாட்டுப் புலியாவண போயகலக் 25. கன்னிசூழ் நாட்டுக் கயலாவண கைவளர வெஞ்சின விவுளியும் வேழமும் பரப்பித் தஞ்சையு முறந்தையையுஞ் செந்தழல் கொளுத்திக் காவியு நீலமு நின்று கவினிழக்க(ற்ற) வாவியு மாறு மணிநீர் நலனழித்துக்

c14.s1.4

¹ முறைகடவித்தந்

c14.s1.5

² கொணர்

c14.s1.6

30. கூடமு மாமதிளுங் கோபுரமு மாடரங்கு மாடமு மாளிகையும் மண்டபமும் பலவிடித்துத் தொழுது வந்தடை(5)யா கிற்பர்த் [நடுதாகையா(2)].¹ அழுத கண்ணும் [கிராவப் பகிக்?]² கழுதை கொடுது கவடி விச்சச்

c14.s1.7

¹ நிருபர்தந்தொகையர்

c14.s1.8

² நீரருவிப் பனிக்கக்(?)

c14.s1.9

35. செம்பியனச் சினமிரியப் பொருதுசுரம் புகவோட்டிப் பைம்பொன் முடிதரித்துப் பாணனுக்குக் கொடுத்தருளிப் பாடருஞ் சிறப்பிற் பரு(வி)திவான் றேயு மாடகப் புரிசை யாயிரத் தளியிற் சேரு வளவ னபிஷேக மண்டபத்து

c14.s1.10

40. வீராபிஷேகம் செய்து புகழ் விரித்து நாடும் பராச நாமத் தழைப்பிடுங்(6)கி மூடுந் தருகண் மத(சர)யானை மேல்கொண்டு நீரழி வைய முழுதும் பொதுவொழித்த கூராழியுஞ் செய்ய தோளுமே கொண்டு

c14.s1.11

45. [பொ-ஜேய்யப்படடர்த(?)]³ வருமறைசே ரந்தணர் வாழ் தெய்வப் புலியூர்த் திருவெல்லவ யிற்புக்கு பொன்னம் பலம்பொலிய [ஆவோ முவை(மை)]⁴யொடு மன்னும் திருமேனி கண்டு மனம்களித்து கோலமலர் மேலயனும் குளிர் துழாய்

c14.s1.12

³ போர்செய்யப்படாத?

c14.s1.13

⁴ ஆவொனுமையோடு.

c14.s1.14

50. மாலும்(7) அறியா மலர்ச்சேவடி வணங்கி வாங்குசிறை யன்னந் துயிலொழிய [உண்டெழப்பு?]⁵ [மழுங்கமல வாவிகும்]⁶ பொன்னமரர் பதியு ளொத்து(க்)கனந் தங்குமக மேருவைக் கொணர்ந்து வைத்தனைய சோதிமணி மண்டபத் திருந்து

c14.s1.15

⁵ வண்டெழுப்பும்.

c14.s1.16

⁶ பூங்கமலவாவிகுழ்.

c14.s1.17

55. சோலைமலி பழநற் கொண்டு தான்மு(ச்சோணாடு முன்னிழ)ந்த மாலைமுடியுந் தான(மவன்?) பு(4)கவென்(8) றழைப்ப [மாந்தலை குலைய வாழ்கா(?)]⁷ கப்புறத்து(ப்) போன வளவனுரிமை யொடுந்தான் புகுந்து பெற்றபுதல்வனை நின்பே (ரெ) றென்று முன்காட்டி 60. வெற்றியரியணைக் கீழ்வீழ்ந்து தொழதிரப்பக் கானேடிமுன்னிலுந்த வெம்மையெலாம் கையகலத் தானேதகம்பண்ணி தண்டர்(9)ர் முடியுட்டை(சூட்டி) விட்டபுகலிடந்தனமரா வேளைக்குத்தரிய(?) மிட்டபடிக்கென்றுமிது பிடிபாடாவெனப்

c14.s1.18

⁷ மானந்தலைகுலையவாழ் நகர்

c14.s1.19

65. பொங்கதுரை ஞாலத்துப் பூபாலர் கோவிலங்குஞ் செங்கயல் கொண்டிருந் திருமுகமும் பண்டி(மு)ழுந்த சோழபதி யென்னு நாமமும் தொன்னகரும் மீள வழங்கி விடைகொடுத்து விட்டரு(10)ளி ஓதக் கடற்பாரில் வேந்தர் கிளைக்குற்ற

c14.s1.20

70. வேதந் ளதிர்க்குந் (தவிர்க்குந்) கடவுளிவ னென்றுஎண்ணிக் களையுற் [றிடையாதார தண்ட விடையின(?)]³ கிளையுற் றனமுழுதுங் கேட்டருளென் றேத்தி வணங்கும் வடகொங்கன் சிறைமீள வண்டின் கணங்கொ(ள்) திருத்தோள் மாலைகழித் [தெலவழ(ங்கி)]⁴

c14.s1.21

³ றிடையா நார்தண்ட விடையின் (?)

c14.s1.22

⁴ துலவழங்கி.

c14.s1.23

75. [அயபின் மற்றொரு நாபற்றர்(?)]⁵ முழங்கு முரச(க) கடற்புனை முன்புகந்தே கண்கள்போலுங் கிதைழைத்த தென்றணைக் கீழ்த் தென்கொங்கன் வந்திட்ட தெண்டனுக்குமின்(?) (மீன்)பொங்கச் சாத்திய வாபரணந் தக்கதென வழங்கி

c14.s1.24

⁵ ஆயபின் மற்றொருநாள் பற்றார்.

c14.s1.25

80. ஆர்த்த பெருநண்பின் சிரையு மிட்டுத் திருமாலும் நான்முகனும் சேவிப்ப செங்கட் கருமாள் களிற்றி(12)ல் வருமுக்கட் கடவுளென மாட மதுரையிற்றும் போந்து பவனியிலே கூடலிரு கொங்கரையுங் கும்பிடுகொண்டு அவர்தந்த

c14.s1.26

85. தொல்லைப் புவிக்குப் பிணங்காமற் றான்சொன்ன எல்லைக் கண்கிற்ப இசைவுதிமேற் பக்கொண்டு இவ்வாறு செய்யா தொழியில் யமனுக்கு வெவ்வேல் விருந்து கருது]⁶ம்மையென விட்டருள முன்ன நமக்கு முடிவழங்குஞ் சேவடி[கழ

c14.s1.27

⁶ விருந்தாக்குதும்மையென

c14.s1.28

90. ன்னம்வழிடுவே⁷ மென்னது பின்னொருநாள் காவ லெனதுபொன் நாடெனுங் களியா(ல்) ஏவல் எதிர்கொள்ளா திரைமறுத்த சென்னிவிடுத்த தூசியும் பேரணியு மொக்கச் சுருண்டொதுங்க வாசியும் வாரணமுந் [தெழுமதற்க வக்]⁸ (தேருமடற்கருவிக்)

c14.s1.29

¹ தண்டார்முடியுட்டி(சூட்டி).

c14.s1.30

² தன் அமர் ஆவேளைக்குத் தரியம்.

c14.s1.31

⁷ கீழ்இன்னம் வழிபடுவ.

c14.s1.32

⁸ தேருமதற்கூடைக்.

c14.s1.33

95. காலாளும் வெட்டுண்ணக் கண்பெயங் கைக்கொ(14)ண்டு வேலா வலயத்து வீழ்ந்தவன்போய் மெய்நடுங்க அம்பருந்து ம்மாநத்து தடல்[ம அக்கனத்திலி]¹ யானையின் வெண்மருப்புங் கையுங் குறைத்துஎங்கள் மீனவர்க்குப் பாகுடமா மென்றுதம் வீரர்கொள
100. மாகமு கடுதவி மழை தடுக்குங் காகநெடும் பந்தர்க் கவந்தத்தி னாடலுங் கூகையின்பாடலுங் கண்டுங் கேட்டுங் களித்திட் டேலக்கரு(15)ங் கூந்தல் வேள்வியிற்றுச் செய்வாய்ப்பொற் சூலக்கை வல்லிபலி கொள்ள வாழ்த்தி
105. வென்று பகையின் மிகையொழிய வேந்தலறக் கொன்றும் சினந்தணியாக் கொற்றநெடு வாளூரி செங்குருதி நாரற் றொளிசெய்து தெஃபுலத்து வெண்கவடி வித்தி வீரமுழு தெடுத்துப் பாடும் பரணி[தாரி]² வேந்தர் கேட்பிக்க
110. ஆடும் திருமஞ் சனநீரில் மண்குளிர வாங்கவன(16) கட்டணத்துக் கற்புட்ட மக்காணா வோங்கு முரிமைக் குழாமொருங்குக் கைக்கொண்டு மூரிமணிப் பட்ட(ங்) கட்டி (முடி)சூட்டி மார்பில்அணைத்து வளவன்முதற் தேதி(வி) யெனப்
115. பேர்கொடுத்த வஞ்சிமுத லாயபெய் வளையார் யோ(பொ)ங்கு புனற்கும்ப முதலாப் புலவர்புகழ் மங்கலங்க ளெட்டும் மணிக்கைத் தலத்தேந்திக் கொடிகொண்ட நெற்றிட்டி(ற்ற) கோபுரஞ்(17) சூழ் முடிகொண்ட சோழபுரி மண்டபத்துப் புக்குத்
120. திசைதொறுஞ் செம்பொற் செ(ய்)ற்ற(த்த)ம்ப நாட்டி விஜயாபிஷேகம் பண்ணி யருள் செய்து வாகைக் கதிர்வேல் வடவேந்தர் தம்பாத மேற்ற தளையயை வீரக் கழலணிந்து விளங்கியல் மணியணி வீரஸி௦ஹாஸந(த்)து
125. வளங்கெழு கவரி யிருமருங் கசைப்ப கடலென முழங்குங் கவிநலி யா(18)னை வடகுல வேந்தர்த மணிப்புயம் பிரியா திலகுகுழை அரிவையர் தொழுதுநின் றேத்து முலக முழுதுடையா ரோடும்வீற் றிருந்தருளி(ய) சீகோமாறன்மான தி புவனச்சக்கரவ(ர்)த்திகள் சோணாடு கொண்டுமுடி

c14.s1.34

¹ மறவரக்களத்தில்.

c14.s1.35

² தாரரி.

c14.s1.36

கொண்ட சோழபுரத்து வீராஹிஷேகம் பண்ணி யருளிய ஸ்ரீஸுந்தரபாண்டிய தேவர்(க்)கு யாண்டு உய-வது (நாள்?) நயனார் மதுரோதய வளநாட்டு மாடக் குளக்கீழ்மதுரைக் கோயில்பள்ளியறை(க்) கூடத்துப் பள்ளிப்பீட மழவராயனில் எழுந்தருளி யிருந்து.¹

c14.s1.37

¹ The text of this inscription is taken from that published on pages 346-50 of vol. xii. of the Sen Tamil by Pundit A. M. Saṭāgoparāmānujāchāriar by the courteous permission of the Madura Tamil Sangam.

c14.s1.38

TRANSLATION

c14.s1.39

MAY PROSPERITY EVER ATTEND,

c14.s1.40.1

While the goddess of wealth whose habitation is the lotus, and the goddess of earth rest upon his arms; while the goddess of learning whose habitation is the tongue, and the goddess of victory flourish in all their glory; while the destructive tiger and the evil-inflicting bow become alike in their decadence; while the fishes twain with lines of beauty play upon the brilliant gold mountain (Mēru); while good (dharma) increases in this sea-girt earth; while righteous rule prevails beating down the evil-producing dark-age (Kali); while the great earth is cool under the shadow of a single umbrella; while the three kinds² of Tamil flourish in their order; while the four Vedas continue to be chanted in the accustomed manner; while the five sacrifices are conducted according to the authorized rites; while the six systems of religion prosper in all their beauty; while the seven kinds of music flourished each in its mode; while the wheel of authority rolls unobstructed to the eight cardinal points; while the Konkaṇas, Kalingas, Kosalas, Māḷavas, the Chēras (Villavar), Māgadhas, Chāḷukyas (Vikkalar ?), Cholas (Śembiyar), Pallavas and all others, bringing each their tribute make their obeisance, pressing each party their petition, one before the other, where they are to live; while the garland, which Indra of the dazzling crown had put on his neck, shone over his breast; he had himself crowned in order that the path of Manu created by the cool-lotus-seated Brahma may prosper on earth.

c14.s1.40.2

Getting the land of the Kāvēri (Ponni) rid of the authority under the tiger-seal, and making the orders under the fish-emblem of the land of Kumāri (Kanni) prevail, he spread round his army of angry steeds and elephants, and gave over to red-fire the cities of Tanjore (Tanjai) and Uraiyūr (Urandai). While umbrellas and canopies spread their red and blue, he spoiled the beauty of the blue-water in tanks and streams, destroyed the country, ramparts, towers, and dining halls, terraces, and pavilions; while the eyes of the ladies of those that would not render to him respectful submission filled with water, he had their territory ploughed with asses, and sown with cowries. He fought against the angry Chola till he lost his anger, and turned him into the desert for shelter. He then assumed the (Chola's) crown and made gifts to his minstrels. He then spread his fame by celebrating the anointment of heroes in ‘the coronation hall of thousand pillars’, of the hostile Chola, the golden walls of which reached up to the skies and defied being praised in song. Pulling out by the head the name ‘other-king’ (pararāja) that existed, he got rid of the community of property in the earth by mounting his war-elephant, of cruel look, which was in the habit of shutting its eyes, carrying with him his own broad shoulders and sharp weapons (described above).

c14.s1.40.3

Passing the boundaries of the holy Puliyūr (Chidambaram), the residence of the Veda-chanting Brahmans against whom war is unthinkable, he delighted his eyes by the sight of the radiant form of the god with Umā in the ‘golden-hall’, refulgent with the divine dance. Laying his head in worship at the God’s glorious feet, unknown alike to the beautiful lotus-seated Brahma and of the cool-basil-garlanded Vishnu, he seated himself in the pavilion (mandapa) effulgent like the golden Mēru in the city of the gods, near the beautiful lotus-pond where the sleeping swans are awakened by the humming of the bees. There then entered the Chola king, on the assurance being given that he would be restored the crown, the garland and the fertile kingdom he had lost—the Chola king who abandoned not long before both his honour and his capital alike on the field of battle. Pushing forward his own son and stating that he was the gift of the Pāndya, the Chola threw himself at the foot of the throne of the victor, a suppliant for favour. He (the Victorious Pāṇḍya) then made a gift by pouring of water which, putting an end to all the heat in the hand of the Chola brought on by his wandering in the jungles, crowned him and offered to make over his kingdom as soon as the war in which he was engaged should be over.

c14.s1.40.4

In execution of this, his promise, the ruler of all the rulers of the earth, issued a royal rescript with the royal sign-manual of the fishes, conferring, at the same time, the title Śoḷapati that he had lost before and the old city upon him again and dismissed him with pleasure. Among the kings who oppressed with the obstruction caused by their own kinsfolk, supplicated him as the god who alone could remove the afflictions to which the monarchs of this earth were liable, was the king of North Kongu who humbly petitioned for a hearing of all the harm that his own relatives had done him. Giving him a patient hearing, he sent him back to his quarters in the evening, presenting him with a garland which he had on, the sweet smell of which was the attraction to swarms of bees. Sometime after this, one day there came to him at the head of a vast army, whose great drums sounded like the ocean itself, the king of South (ten) Kongu. He prostrated in front of the throne saying ‘all those near and dear to me are quite well (by your royal favour)’. The great king thought it fitting to present him some of the brilliant jewels that he himself had put on, and appointed him suitable apartments as a mark of great friendship. Like the three-eyed Śiva on the back of an elephant receiving the worship of Viṣṇu (Tirumāl) and the four-faced Brahma (Nānmukan), he made a state entry (pavani) with the two kings of Kongu paying him homage.

c14.s1.40.5

Not agreeing to their proposal for cession of territory, he imposed his own terms under penalty of death in case they should not be accepted, and dismissed them (to their kingdoms). Without considering that the right course was for him to continue to worship the feet of him that bestowed the crown on him the Chola, on a later occasion, declined to render the duty and the tribute due to his suzerain, under the delusion that his own fertile country was his security. The smaller and the larger divisions of the army sent by the Chola were rolled back upon themselves, the horses, elephants and chariots, and their complement of men were cut down till, overcome with fear, the Chola monarch rolled on the sea-girt earth shaking with fear. In that field of battle filled with warriors whose broad chests carried the arrows shot into them, the warriors of the Pāṇḍya ruler cut off the tusks and trunks of war-elephants to make tributes of them to their sovereign; the tuncated bodies of warriors who fell in battle danced under the canopy formed by crows (hovering over the field) which was high enough to reach the sky and seemed designed to shelter the field from rain; and all over the field was heard the ‘song’ of vultures; pleased with the sight and sound thus presented he caused the praise of the goddess of the golden trident (Durga in her aspect as the goddess of the battlefield) with sweet-scented hair and red lips to be sung to invoke acceptance of the offering.

c14.s1.40.6

Having drawn his sword and killed vast multitudes so that enemy kings cried in distress, his anger did not subside; he irrigated in consequence the land of enemy kings with red-blood and sowed them with cowries, thus exhibiting his valour in full. Enemy kings thus making him hear the war songs (paraṇi) of poets, the earth cooling with the water of his bath, he took in the attack the whole body of the enemy’s women folk. He then proceeded to Muḍigoṇḍaśōlapuram, whose tall gates of entry (gōpuras) carried flags on its tops, preceded by the chief queen of the vanquished Chola and other distinguished ladies of the palace carrying ‘the eight auspicious objects’¹ beginning with the water jar. He then anointed himself hero, having planted pillars of victory in all directions. Putting on then the ‘anklet of heroes,’ the wearing of which made the chains on the ankles of the victorious weapon-wielding northern monarchs stir, he took his seat upon the jewel-bedecked throne of heroes, while the fly-whisks gently wafted on either side of him. Seated along with him was the queen Ulagamuḷuduḍaiyāḷ (the queen of the world) deferentially praised by the most esteemed ladies of the northern monarchs whose elephant hordes trumpeted like the ocean itself.

c14.s1.41

² 1. Iyal—natural or spoken or prose,
2. Iśai—verse and
3. Nāṭakam—dramatic—conventional, containing both the above with other distinguishing characteristics.

c14.s1.42

¹ These are (1) Fly-whisk. (2) full water pot. (3) mirror. (4) Elephant goad. (5) Drum. (6) lamp. (7) banner. (8) pair of fishes. Slightly different however are :— mṛgarājō vṛṣhō nāgaḥ kalaśō vyajanam tathā | vaijayantī tathā bhērī dīpa ityaṣhṭamaṅgalam || —lion, bull, elephant, water pot, flywhisk, banner, drum and lamp.

c14.s1.43

In the twentieth year of Śrī Kō Māravarman Tribhuvana-cakravarti Śrī Sundara Pāṇḍya Dēva who anointed himself a hero at Muḍigoṇḍaśōlapuram after taking the Chola country—on the hundred thousand thirtieth (miswritten figure for 130) day seated in the couch Māḷavarayan in the hall in front of the bed-chamber, in the palace to the east of Māḍakkuḷam at Madura in Madurōdaya vaḷanāḍu—issued a royal order.

c14.s1.44

(ii) *Praśasti* (*Meykkīrti*) of Jāṭāvarman Sundarapāṇḍya I (Text of Mr. T. A. Gopinatha Rao, M.A.) (See Lecture II, pp. 46–54.)

c14.s1.45

பூமலர் வளர்திகழ் திருமகள் புகழகம் புணர்ந்திருப்ப நாமலர் வளர்கலை வஞ்சி நலமிகுமா மனத்துறையச் சிமையவரைத் திறன்மந்தை திருத்தொளின் மிசைவாழ விமையவர் கோனன்றிட்ட வேழிலாரங் கழுத்திலங்கப்
5. பகீரதிபோல் துய்யபுகட் படர்வல்லி கொழுந்தொட்டத் திகிரிவரைக்கப் புறத்துச் செழுந்திகிரி சென்றுலவத் தண்டா(ர்ம்)......ணிக்கவிதை(க)தெண்டிரைகுழ் பாரிழற்ற வெங்கோபக் கலிகடிந்து செங்கோலெண் டிசைநடப்பச் செம்முரசின் முகில்முழங்கச் சிலையகன்று விசும்படைய
10. திறற்புவிபோய் வனமடையக் கயலிரண்டு நெடுஞ்சிகரக் கனவரையில் விளையாட ஒருமைமனத் திருபிறப்பின் முத்தீயின் நால்வேதத் தருமறையோ ரைவ்வேள்வி யாறங்க முடன்சிறப்ப வருந்தமிழு மாரியமு மறுசமயத் தறநெறியுந்
15. திருந்துகின்ற மனுநெறியுந் திரம்பாது தழைத்தோங்கக் குச்சரரு மாரியருங் கோசலருங் கொங்கணரும் வச்சிரருங் காசியமொத் தாற...மனருஞ் சோனகரு வந்தியரு முதலாய விருநிலமா முடிவேந்த ரிறைஞ்சிகின்று திறைகாட்ட (வ)டிநெடு வாளும் வயம்பெரும் புரவியுந்
20. தொடிநெடுந் தோளுமே துணையெனச் சென்று சேரனுந் தானையுஞ் செருக்களத் தொழிய வார சும்புலரா மவலநாடு நூறிப் பருமா மரபிற் பொருந்திறல் மிக்க சென்னியைத் திரைகொண்டு திண்டோள் வலியிற 25. பொன்னி நாட்டுப் போசலத் தரைசர் களைப்புரி......டைத்துப் பொங்கு வீரப் புரவியுஞ் செருவிரல் ஆண்மை சிங்கணன் முதலாய தண்டத் தலைவருந் தானையு மழிபடத் துண்டித் தளவில் சோரி வெங்கலிப் பெரும்பிணக் குன்ற மிருங்கன் னிறைத்துப் 30 டருந்துங் காகமும் பாறுங்......... அமரந்து மகிழ்ந்தால் அமர்சள மெடுப்பக் கம்......ணயுங்கனைப் புரவியுஞ் செம்பொற் குலையுந் திகழ்கதிர் மணியு மடந்தையு
35. ராரம ரர்பு முடன் கவர்ந்தருளி முதுகிடு போசளன் றன்னொடு முனையுமது தவறென்னை பொற் பொற்றி நட......து போலுட் பகையாய் நின்ற சேரனைக் கொன்று சின......ணிந் தருளிப்
40. நண்ணுதல் பிறறா லெண்ணுதற் கரிய கண்ணணூர்க் கொப்பத்தைக் கைக்கொண்டருளிப் பொன்னி சூழ் செல்வப் புனனாட்டைக் கன்னி நாடெனக் காத்தருள் செய்யப் பெருவரை யானிற் பின்னகருக் காக்கிய
45. கருநட ராஜனைக் களிறு திறைகொண்டு துலங்கொளி மணியுஞ் சூழ் வேழமு மிலங்கை காவலன யிறைகொண்ட ருளி வருதிறை மறுத்தங் கவனைப் பிடித்துக் கருமுகில் நிகளங் காலிற் கோத்து
50. வேந்தர் கண்டறியா விற்றின் புரிசைச் செந்த மங்கலச் செழும்பதி முற்றிப் பல்லவ னடுங்கப் பலபோ ராடி நெல்வினை நாடு நெடும்பெரும் பொன்னும் பருமை யானையும் பரியு முதலிய
55. வரசுரிமை கைக்கொண்டு ரசவற் களித்துத் தில்லையம் பலத்துத் திருநடம் பயிலுந் தொல்லை யிறைவர் துணைக்கழல் வழங்கிச் குளிர்பொழில் புடைசூழ் கோழிமான் காளி செறி வேம்பி ணணிமலர் கலந்த
60. தொங்கல வாகைத் தொடைகள் சூட்டித் திங்களுர் மரபு திகழ்வந் திருந்த தன் . . . . . சையா னன்னிலை விசையம் பிண்ண..........ன்னக்கலை தேரின்மொழிப் பாவலர் மண்ணின் மேலுழி வாழ்கென வாழ்த்தக் 65. கண்டவர் மனமுங் கண்ணுங் களிப்ப வெண்டி ரைமகர வேலைபி னெடுவரை யாயிரம் பணைப்பணத்த நந்தன் மீமிசைப் பாயல் கொள்ளும் பரமஞ்........கத் தொருபெருங் கடவு ளுவந்தினி துறைபு
70. மீபெருங் காவிரி யிடைநிலத் திலங்குந் திருவரங் கம்பெருஞ் செல்வம் சிறப்ப பன்முறை மணிதுலா பார மேறிப் பொன்மலை யென்னப் பொலிந்து தோன்றவும் பொன்மேய்ந் தருளிய செம்பொற் கோயிலும்
75. வளர்திகழ்மா லுதய வெற்பனைத் திருவளர் குலமணி சிங்கா சனமிசை ம........த கலையென மகிழ்ந்தினி தெறித்தி நகரோ தயமெனச் செழுங்கதிர் சொரியும் கனகமா முடி கவின்பெறச் சூடிப்
80. பாராள வேந்த ருரிமைய ரிவைய ரிருமருங்கு நின்று விரிபெருங் கவரியின் மந்த வாடையு மலையுத் தென்றலு மந்தளிற் கரங்கொண் டசைய வீச வொருபொழுது விடா துடனிருந்து மகிழும்
85. திருமக ளன்னத் திருத்தோள் மேவி யொத்த முடிசூடி யுயர்பே ராணை திக்கெட்டும் நடப்ப செழுந்தவஞ் செய்த விவன்போ லுலகிலே வீரன் பலபத்திர மதிமுகத்தவணிமாம களிலகு கொடி காதல்மு சூழ்ந்து நின்றேத்து முலகு முழுதுமு
90. டையாளோடும் வீற்றிருந்தருளிய ஸ்ரீகோச்சடைப்ப ன்மரான திரிபுவனச் சக்கரவர்த்திகள் ஸ்ரீசுந்தரபாண் டிய தேவர்க்கு யாண்டு.

c14.s1.46

(Taken with the courteous permission of the Madura Tamil Śangam from the Sen Tamil, vol. iv, pp. 514-16).

c14.s1.47

While the flower-born goddess (Lakshmī or Prosperity) resided in his glorious chest, while the Lady Learning who flourishes in the tongue, took her residence in his mind, while Lady Valour whose seat is the high mountain found her place on his broad shoulders, while the garland placed by Indra upon the Pāṇḍya's neck long ago is still beautifying his neck; while his fame, pure as the Bhagīrathi (Ganges), keeps to him like a creeper twining round his body, while the wheel of his ever-growing authority rolled beyond the mountain Chakravāḷa (the legendary mountain round the earth), while the cool pearl-like umbrella of his,¹ cast its shadow over the sea-surrounded earth; while his righteous authority prevailed in all directions beating down the angry Kali (the dark age); while the big well-girt drum sounded like the clouds, while the bow flew to the skies, while the valiant tiger fled to the forests and while the twin-fish played high upon the big Mountain.²

c14.s1.48

¹ Reading the text தண்டரளமணிக்கவிகை.

c14.s1.49

² In this passage the bow stands for the Chēra and implies his death; the tiger stands for the Chola and indicates his defeat and flight; and the twin-fish stands for the Pāṇḍya and exhibits the prevalence of his authority up to the Himalayas.

c14.s1.50.1

While the Brāhmaṇas, of a single mind, of two-births, of the three fires, of the four Vedas, of the five sacrifices and of the six auxiliary sciences, flourished, while the invaluable learning in Tamil and Sanskrit, the righteous path of the six systems of religion, and the path of rectitude set up by Manu flourished without swerving in the least; the Gūrjaras, the Āryas, the Kosalas, the Koṅkaṇas, the Vajras, the Kāśis—the Śonagas, the Avantis and other kings of the great earth presented their tributes after making profound obeisance. The Pāṇḍya then marched forth with his long sharp sword, his strong big horse and his amuletted long arms, as his only companions. Leaving the Chēra and his army dead on the field of battle, he destroyed the Malai Nāḍu (mountain country) or Malabar, where the earth never dries up.³ He then compelled the payment of tribute by the Chola who came of a great dynasty of rulers and possessed great fighting strength. He then attacked, as an act of his own strength, the Hoysalas in the Chola country. Breaking through their beautiful citadel, and destroying their cavalry of rising strength and valiant generals, like Siṅgaṇa with their army, he filled the battlefield with hills of dead bodies with gurgling floods of blood, and made kites, crows, vultures and other birds of prey celebrate the battle by their noisy rejoicing. He captured the enemy's rutting elephants, neighing horses, heaps of gold and jewels, and innumerable women then and there;

c14.s1.50.2

but disisted from pursuing the fleeing Hoysala in the conviction that it was unfair to do so. Putting to death the Chēra, who, while pretending to conduct himself towards him with an affection exceeding that of a mother, was actually inimical at heart and proved the traitor, he captured Kaṇṇanur-Koppam, merely approaching which would be impossible to conceive for others, and brought the Chola country of Ponni (Kāvēri) as much under his protection as the land of Kanni (Kanyākumārī). He then put under a tribute of elephants the Hoysala (Karuṇaḍa Rāja) who fled for protection to his city protected by hill-like elephants¹ and accepted graciously the tribute of jewels and elephants from the king of Īḷam (Ceylon). Declining the tribute similarly sent by the Pallava chieftain, he captured him and, putting him in chains, laid siege to the flourishing city of Śēndamangalam. Fighting many a battle round the place which struck terror into the heart of the Pallava, he took possession of his fertile country, his reserves of gold, big elephants, horses and other items of royal wealth, and then restored the Pallava to his kingdom.

c14.s1.50.3

He then entered the great temple at Chidambaram where, having worshipped at the feet of the dancing Śiva of immeasurable antiquity, he wore the garland of victory (வாகை) along with garlands of margossa brought from the groves round the temple of Kāḷi in Uraiyūr, while learned poets in sweet words sang the praises of the victorious king who adorned the royal family descended from the moon, and wished for his long life and prosperity. That great ‘Self-Luminous One’ who habitually lies in sleep upon the thousand-headed Ananta, like a big hill in the midst of the sea of high white waves, the home of the monster crocodile (makara), to the delight alike of the mind and eyes of those that saw Him, lies, in his great mercy, in the island of the great Kāvēri, Śrīrangam, as the sole God of this sea-girt earth. There, that this Śrīrangam may prosper in great wealth, he ascended the scales many times against jewels and pearls showing himself like a golden hill. In that gold-roofed temple, on a luxuriously jewelled throne, shining like the growing dawn upon the Eastern hill, he wore the gold crown ‘Nagarōdaya’, shedding glorious light like the full-grown moon.¹ Alongside of him was seated Ulagamuḷuḍaiyāḷ, who was attended on either side by the queens of other kings, wafting with the chauris (fly-whisks) the gentle breeze of the spring and the southern breeze of Malaya hill at once, while others of beautiful moon-like face and great affection sang her praise;

c14.s1.50.4

‘Like the goddess Lakshmi in never separating, wearing a crown exactly like her husband and exercising similar authority to the points of the compass, who is there on earth like this great warrior unless it be Balabhadra.’²

c14.s1.51

³ Reading the last word of line 22 : நாடு instead of நாடு.

c14.s1.52

¹ Reading l. 44 பருவரை யாணிற் பின்ன கருக்காககிய.

c14.s1.53

¹ Reading the first part of line 77. மதிநிறைந்த.

c14.s1.54

² The construction of this part is very obscure.

c14.s1.55

In this wise seated with the queen Ulagamuḷuḍaiyāḷ, Śrī Kochchaḍaipanmar (Jaṭāvarman) Tribhuvanachchakravartigaḷ Śrī Sundara Pāṇḍya Dēva, in his year, etc.

c14.s1.56

(iii) Inscription of the fourth year of Kō. Māravarman Kulaśēkhara Dēva³ in Aḷvār Tirunagari. (See Lecture II, pp. 54–59.)

c14.s1.57

³ Taken by courteous permission of the Madura Tamil Sangam from the Sen Tamil, ix. 357–58.

c14.s1.58

ஸ ஹி ஸ்ரீ திருவ......பாலலகத் திருமகள் புணரவும் கார்போல் கூ(2)ந்தற் கலைமகள் கலப்பவும் பாரமக⁴மனத்துப் பாங்குட னிருப்பவுஞ் செங்கோ னடப்பவு வெண்குடை நிழ(3)ற்றவுங்
5. கருங்கலி முருங்கவும் பெரும்புகழ் விளங்கவுங் கானஞ் செம்பியன் கடும்பুলি யாளவு மீனம் பொனவரை மீமிசை யொங்கவு முத்தமிட பனுவலு நான்மறை முழுவது மெத்த⁵ வைச் சமயமு மினிதுடன் விளங்கவுஞ்
10. சிங்களங் கலிங்கந் தெலிங்கஞ் செதிபம் கொங்கணங் குக்கிரங் கோசலங் குச(6)சர முறைமை யிலாளு முதுநில வேந்தா திறை காட்டிச் செவடி வணங்க மன்னர மாதர பொன்னணி கவரியு 15. ளி(7)ருப்புடை மருகிலு மொருபடி யிரட்டப் பழுதறு சிறப்பிற் ‘‘செழுவை காவலன்’’ வீர ஸிஹ்ஹாஸந்தொராங் கிருத்தி யாரு(8)ம் வெம்புமணி யிதட புடையிற தாருஞ் சூழ்ந்த தடமணி மகுடம்
20. பன்னூ றூழி தொன்னிலம் புரந்து வாழ்(9)கென சூட்ட மகிழ்ந்துட னஞ்சுகுடி அலரமகரு முதலா வரிவை யாபா. ‘‘வுலகமுதுடையா’’ ரொடுவீற்றிருந்தரு(10)ளிய கொமுதற ஸ்ரீகோடாற பனமரான தி்ஹ்வச்ச கூவரத்திகள் ஸ்ரீ குலசேகர ஷெவற்கு யாணூநாறு

c14.s1.59

⁴ பார்மகள்மன.

c14.s1.60

⁵ மெய்த்த.

c14.s1.61

நாளிரு நூற்றெட்டினால் செயங்கொண்ட சொழபுரத்தில் தெற்கில் தொப் பிற கொயிற்பள்ளியறைக்கூட்டப்பள்ளிப்பீடம் காலிங்கராயனில் எழுந்தருளி யிருந்து :--

c14.s1.62

MAY PROSPERITY ATTEND,

c14.s1.63

. . . While the goddess of prosperity was in his embraces, while the dark-haired goddess of learning was in intimate contact with him, while the goddess of the earth took her happy residence in his mind, his righteous authority prevailed and his white umbrella cast its protecting shadow, in order that the evil-working dark Kali may be crushed and that his great fame may shed its glorious lustre, in order that the tiger-banner of the Chola may have the rule of the forests and the fish emblem of the Pāṇḍya may be emblazoned on the heights of the golden hill (Mēru). In his reign prospered alike the three kinds of Tamil in verse, all the four branches of the esoteric Veda and the five true¹ systems of religion. All the kings of this old earth who had a character for righteous rule, from Simhala (Ceylon), Kalinga, Telinga, Chēdi (Bundlekand), Konkaṇa, Kukkira (Kukkuṭa), Kosala and Kuchchara (Gurjara), presented their tribute and prostrated at his feet. While the queens of other kings, with gold-chased fly-whisks, were fanning uniformly on either side, the Queen Ulagamuḷuduḍaiyāḷ was seated on one side of the king of Śeḷuvai¹ upon the throne of heroes. She was there crowned with the glorious crown of jewels, beautified with garlands of flowers varied with the leaves of ātti (ār, bauhinia racemosa) and neem, while the women led by the flowerborn goddess (Lakshmi) sang the blessing that both the king and queen may live for many hundred years protecting this long-lived earth. While being thus seated on the throne with the queen, the first among kings, Śrī Kō Māravarman Tribhuvanachchakravartigaḷ Śrī Kulaiśēkhara Dēva, in his fourth year, on the 208th day, being seated on the throne Kālingarāyan, in the hall in front of the bed chamber, in the palace in the garden on the south side of Jayangoṇḍaśōḷapuram.

c14.s1.64

¹ The usual number is six, but the adjunct true seems to make an alteration which is not clear.

c14.s1.65

¹ ‘Śeḷuvai Kāvalan’ is unusual. Literally it would mean king of Śeḷuvai, a city, country or something like it. Śeḷiyan is a common name for Pāṇḍya. Though from the same root Śeḷuvai is unusual, perhaps not altogether un-understandable.

c14.s1.66

(iv) Note on the Muhammadan Conquest of the South.

c14.s1.67

The two inscriptions of which the text and translation follow are records relating to Muhammadan rule and are dated in the Hijira years 761 and 771 respectively. The first of them at Tirukkolakkuḍi in the Tiruppattūr Taluk of the Ramnad District is noticed by the Epigraphist in his Report, and as there is no actual indication of the era of the date 761 it is referred to the Kollam era of Malabar beginning with the year A.D. 825. On this basis the two inscriptions would be respectively of dates A.D. 1586 and 1596. This would be a period with which the substance of the inscriptions would hardly agree. That was the period of the Vijayanagar emperor Veṅkaṭapati Rāya in whose time the authority of Vijayanagar was acknowledged in the south, and there were no powerful Muhammadan potentates whose authority could have been acknowledged in the same region. But the matter is now put beyond a doubt that these refer to the Hijira era by the name of the month in the second inscription which apparently was not known to the epigraphist at the time that that report was issued. It refers to the year 771 of a Rājādhirāja Sakalaṇṛapakulakkōn. This gives us no lead except the suspicion that that 771 might be a Hijira date.

c14.s1.68

But the month given Iravilādān could be none other than the Tamil version of Rabi-ul-Sāni, or Dhāni as the s and the DH interchanged. That the Hijira date was in use here and that these do refer to the Muhammadan times we have evidence of in other records of which, as was pointed out above, one of them refers to the ninth year of Mahārājā Mahamadi Surattān, at Panaiyūr in the Tirumeyyam Taluk in the Pudukoṭṭa State. Another record at Rāngiyam (Rājaśingamangalam) in the same Taluk of the State refers itself to the year 732 of Ādi Surattān (Sultan). All these taken together leave no doubt that the era referred to is the Hijira, and the time to which the records refer is the period of the Muhammadan occupation of the south.

c14.s1.69

Coming to the subject-matter of the two inscriptions, the records are in quaint Tamil, and the literal rendering may not make the sense clear. The first record relates to an expedition sent by the Muhammadan Sultan of the south under a number of generals to destroy the Kaḷḷar settlement of Śūraikkuḍi the place known as Vanniyan Śūraikkuḍi, which had sometime before been taken possession of by a family of Kaḷḷars. This place later on became the head-quarters of the chiefs, who called themselves Araiyan Viśayālaya Dēva, as a general title with distinguishing names. The expedition was sent apparently to destroy this village which must have become very troublesome to its neighbours. The people most troubled apparently were those of Viraiyāchilai about four miles west by south of Tirumeyyam, and Tirukkoṭṭiyur, six miles south of Tirupputtūr. The inhabitants of these towns and the villages dependent on them were placed by the Muhammadan general (encamped at Māttūrkoḷam) under the protection of the inhabitants of Pon-Amarāvati, a place of considerable importance in the neighbourhood immediately to the west, and on the high road from Trichinopoly to Madura, an arrangement which probably involved what is called Pāḍikkāval (guardianship of the rural tract).

c14.s1.70

The second record relates to the territory round Dēvakoṭṭa, which apparently was under Muhammadan Government for sometime. Apart from the mere embellishments of the record and the somewhat quaint oaths and assurances, apparently popular in the locality, the document merely records that the citizens of Kaṇḍadēvi, which was a head township of the country round, agreed among themselves :

c14.s1.71

(1) to provide the usual service by way of men required for personal attendance upon the governor, those required for carrying on his administrative work and those required for conducting the administration in a lower capacity ;

c14.s1.72

(2) they agreed, in case the sending of a royal contingent be infeasible, to a levy on mass on hearing of any occurrence of decoity in the locality by the people of the neighbourhood, such as the Kāttūrkoṭṭai, a place I am not able to identify. The records state that the inhabitants of Arantāngi were their natural enemies. The record thus shows an arrangement come to by the people among themselves to provide for the necessary protection under countenance of the Government for the time being against disturbers of the peace.

c14.s1.73

(a) Inscription of Hijira 761.

c14.s1.74

(From a copy of the inscription taken by Mr. N. P. Swaminatha Aiyar, B.A., Archæologist, Pudukoṭṭa, who kindly placed the copy at my disposal.)

c14.s1.75

At Tirukkoḷakkuḍi, Tiruppattūr Taluk, Ramnad District (in the east wall of the front Maṇḍapa of the rock-cut shrine of Tirukkoḷanātha Temple). (Vide pp. 153 and 164–65, above Lecture VI.)

c14.s1.76

ஸஸ்தி ஸ்ரீ இராசராச இராசாதிராச சகல கிருவ குல (க்) கோன காலம். இராசாக்கள் தம்பிரானுக்கு ளசுக (761)ஹ பங்குனிமீ 5உ பொன்னமரபதி நாட்டு நாட்டவரோம் விரையாச்சிலை உள்ளிட்ட ஊரவருக்கும் கொட்டியூர் உள்ளிட்ட ஊரவருக்கும் பிடிபாடு பண்ணிக்குடுத்த பரிசாவது.

c14.s1.77

இராசாக்கள் தம்பிரானார் சூரைக்குடி அழியச்செய்வதாக மஞ்சிலிகூ எலிசு காஹன, ஆசம் காத்தான மூவாசம் கான்கான இராசாத்தி க(ர)னுடனே பரிகரம் ஏவப்பட்டு சூரைக்குடியும் அழியச் செய்து மாத்தூர்(க்)குளத்திலே விடுதியா விரையாச்சிலை கொட்டியூர் ஊரவர்களை(க்) காணச்சொல்லி அருளிச் செய்தபடியாலே இவ்வடிகள் கண்அளிவுக்கு இராசாக்கள் தம்பிரானார் போனது கானுக்கும் எங்களுக்கும் பிரமாணம் வரக்காட்டி அருளினபடி முன்னாள் நம் முடபாராய் நமக்கு இறுத்துப் போந்த விரையாச்சிலை உள்ளிட்ட ஊரும் கொட்டியூர் உள்ளிட்டஊரும் தங்கள் நாட்டடனே கூட்டி தங்கள் மரயாதி

c14.s1.78

கடமை இருக்கக்கடவர்களென்றும் ஒன்றுபட நடத்திப் போதக்கடவர்களென்றும் இச்சேதிக்குத் திருக்கோளக்குடி நாயினார் கோயில் திருமயிலே கல்வெட்டுக் குடுப்பதென்று பிரமாணம் வந்தபடியாலே நாங்களும் நாட்டடனே கூட்டி எங்கள் மரியாதி கடமை இறுப்பதாக சந்திராதித்தவரை செல்வதாகக் கல்வெட்டுக் குடுத்தோம் பொன்னமராபதி நாட்டு நாட்டவரோம் விரையாச்சிலை யுள்ளிட்ட ஊரவருக்கும் கோட்டியூருள்ளிட்ட ஊரவருக்கும்.

c14.s1.79

இப்படிக்குப் பொன்னமராபதி நாட்டோ

c14.s1.80

May prosperity attend. The reign of the king of (Sakalanṛpakulak-kōn) the family of kings (Rājarāja), great King of kings. (Rājādhirāja) king of the whole group of kings. In the year 761 of the lord of kings (Rājākkaḷtambirān), in the month of Panguni (March-April), on the fifth day, we the citizens of Pon-Amarāvati¹ (Nāṭṭavar), executed a deed of agreement to the residents of Virayāchchilai and the (attached) villages, and to those of Koṭṭiyūr and attached villages on the terms hereunder set forth:— The lord of kings (above referred to) ordered the destruction of Śūraikkuḍi² by sending forward at the head of their troops Manjilis Elis Khan, Az-am Khan, Muazam Khan under the command of Rājātti Khan. Having destroyed Śūraikkuḍi these had encamped in Māttūr Kuḷam³ to which they summoned the inhabitants of Virayāchchilai and Koṭṭiyūr. As a consequence, since the said lord of kings charged both Dhunad Khan and ourselves with the protection of these subjects (of his) under proper assurance, we agreed that the people of Virayāchchilai⁴ and those of Koṭṭiyūr,⁵ having assembled in their nāḍu (assembly of townsmen), do pay us what is due to us as a matter of longstanding custom; and that they do so, united as one body. It was further agreed that the deed of agreement be incised in the rock containing the temple of Tirukkōḷakkuḍi Nāyanār (the god at the rock-cut temple in the place). In consequence thereof, meeting in our own assembly, we got this inscription cut out, agreeing to discharge the duty to which we are liable, as long as the sun and the moon should last; we of the Pon-Amarāvati nāḍu to the inhabitants of Virayāchchilai and attached villages, and to those of Koṭṭiyūr and attached villages.

c14.s1.81

¹ Pon-Amarāvati, head-quarters of a division twenty-two miles south-west of Pudukoṭṭa.

c14.s1.82

² Śūraikkuḍi seems to be what is now called Vanniyan Śūraikkuḍi on the road from Kāṉāḍukāttān to Tiruppattūr, about five miles from the former place.

c14.s1.83

³ Māttūr Kuḷam is a little town eight miles from Trichinopoly on the road to Pudukoṭṭa from Trichinopoly.

c14.s1.84

⁴ Virayāchchilai in Pudukoṭṭa State about four miles from Tirumeyyam aside of the road to Tiruppattūr.

c14.s1.85

⁵ Koṭṭiyūr obviously Tirukkoshtiyūr, six miles South of Tiruppattūr on the road to Sivaganga from Tiruppattūr.

c14.s1.86

(b) Inscription of Hijira 771.¹

c14.s1.87

¹ From an eye copy taken by me with the good offices and active assistance of the late Mr. C. S. Anantarama Ayyar, B.A., Divisional Officer, whose interest in such work was genuine. He died within a fortnight of my visit to him and I inscribe, as a very faint token of my esteem and affection for him, this last piece of work of his in collaboration.

c14.s1.88

(On a stone planted under the Pipal tree in front of the Zamindar's bungalow at Kaṇḍadēvi, a mile and a half from Devakoṭṭa. The stone is said to have originally been at the corner of the tank nearest to this spot.)

c14.s1.89

Ref. : same as above.

c14.s1.90

South face.

c14.s1.91

ஸ ஹி ஸ்ரீ ராஸாதிராச ராசா 15. ந்தார்களும் ப்ரத்தி வ த யம் பண்ணிக்குடுத் திராச சகல ரூப குல(க்) தபடிக்குக் கல்லு வெட் கோ ந(ன்) காலம். இராசாக் டி நாட்டிணபடி தே கள் தம்பி ராணர்(க்) சத்தில் உள்ள வன்னிய
15. குயாண்டு எழுநூ(ற்) 20. ரும் கள்ளர் கரும(ர்)புற ற்று எழுத்தொன்று த்தார் பட்டர் வித்து வது இரவிலாதரந் வான்கள் பாடகர் எ ரு ஆன கார்த்திகை எங்களுக்குச் சத்து ய ம் உ நாள் இராசாக் ருவான அறந்தாங்கி
10. தம்பிரானார் ஸ்ரீபா 25. யார் மறவ(று)ம் உள்ளம டுத்து மீதாக்கண்ட பெரு னித்தர் எல்லார் முன் மாள் வேலைக்காரர் பாக நாங்கள் பண்ணி ஆன காரணவரும் இ(நா?) ன ப்ரத்தத்தில் ஒன்று தப்புத லாளார்களுக்கு

c14.s1.92

*East face.*

c14.s1.93

30. (ம் இணை)ங்குவரா யிருக்கிற வர்களுடனே எங்க ள் ஆயுஸ்உள்ள அளவு ம் உறவாடுதல் ஊரு ண்டாக நடத்திப் (போ)
35. (க்) குக இராசாக்கள் தம் பிரானார்க்குப் பாதம் வி டாமல் திருவுள்ளத்துக் குப் பொருந்தன் நாட்டுக் கு வேண்டுங் காரண
40. வரும் சேவிக்க வேண் டும் பரிகரமு ங் கொ ண்டு வந்து சேவியா மல் இதிலெ சிலதா ழ்வு ஆகுதல் இது நமிந்

c14.s1.94

45. து யாதொரு பொ ழுது அருளிப்பாடெற இராசாக்கள் தம்பி ரானார் சீபாதத்தில் நிர்ணயமான ஆளும்
50. திருமுகமும் வந்தால் ஆயுத மெடுக்க வல்ல மனித்தரில் ஒருத் தர் நில்லாம ல (று) தியாக த் தேற நாங்கள் விடை
55. கொண்டு வாராமல் இருக்குதல் எங்கள் வகுப் பாராகா ம (ல்) ஆக்கிக் கொண்டருளின இ த்தாலே காத்தூர்

c14.s1.95

*North face.*

c14.s1.96

60. கோட்டைடியார் மற்(று) முள்ளவர்கள் இராசாக்க(ள்) தம்பிரா னார்க்கு இராச் சயத்திலெ சிலசில களவு செய்யும் அள
65. வுக்கு இவர்களை அழி யக் செய்ய இராசபரிகர ம் வரவேணு மென வ(ரு) காமல் ஆனஆளும் திரு முகமும் வந்த நாழிகை
70. யிலே இவர்களை அழி யச் செய்யாம லிருக் குதைச் செய்யாமல் இரா சாக்கள் தம்பிரானார் சீபா தத்தைத் தப்பி னோமாகில்
75. எங்களுக்கு ச்சத்துரு ஆன மனிதர்க்கு மீசை

c14.s1.97

சிறைத்து இவர்களுக்கு நாங்கள் குடும்பமாக இருக்கக்கட வோமெனவும்
80. எங்களுடைய பெண் டுகளை எங்களுக்குச் சத் துரு வான மனிதர்க்கு வித்துவான்கள் பாட கர் பாணர் புலவர் இவர்
85. கள் பிடித்துக்கொண் டு போய் தானப் பொறி பொறித்துத் தங்கள் (சிறு) பசகளுக்குக் குடுக்கக்க டவர்களென்றும் செக
90. டியும் அடித்து ஆறே டியிலே ஏழு பிராமண ரை இருத்(தி) இவர்களை பிதக் கணமாகவந்து

c14.s1.98

West face.

c14.s1.99

இந்தப் பிராமணர(க்)
95. கங்கைக் கரையிலே கொன்ற பாபியாய் மஹா பாபம் செய்த அ வர்கள் கிடக்கும் நரக த்திலே கிடக்கக் கட
100. வோம் எனவும் எங் கள் உருவத்தைப் பெண் உருவாக வகுத்து பி(பா) ணர் புலயர் பள்ளர் பறைடர் மற்றும் உள்ளகீழ்
105. சாதிகளும் எங்களுடை ய இந்த உருவத்தை எழுதி நாங்கள் இருந்த தேசத்திலும் மற்றும் உள்ள தேசத்தி லும் இவர்கள் சிறுபசக
110. ள் காவிலே கட்டி இழுக்க க் கொண்டு திரியக்கட வர்களெனவும் இப்படிக் கமைந்து எங்கள் நா ட்டுக்குத் தையூரான
115. இதிலே மணத் தோர ணமுங் கட்டிக் கல்லு ம் வெட்டி நாட்டினோ ம் ஆணை நாட்டில் காரண வரும் இளாத (?)
120. தாரகளும் இவ்வ னைவரோம்.

c14.s1.100

May prosperity attend. In the time of the ‘Great king of kings,’ ‘Great king of the family of kings’ ‘king of the whole group of kings’; in the year 771 of the ‘lord of kings’, on the 7th day of Iraviladhan (Rabi-ul-Sani), which is the 11th day of Kārttigai : in the territory subject to the authority of the said ‘lord of kings’ the temple management, who are the servants of Kaṇḍaperumāḷ¹ and the Inamdars (holders of free gifts), made the deed of assurance and got it transcribed on stone on the following terms :—If we fail in any one detail, in this deed of assurance executed by us, in the presence of the inhabitants of this (part of the) country such as the Vanniyar, Kaḷḷar, Karumār (artisans apparently), citizens, Bhaṭṭas (Brahmans), learned men, musicians, our enemies who are the residents of Arantāngi and all other men, we agree that you see to it that we are put out of relationship for life with those that act up to it. Among (such details are) failure to bring to the ‘lord of kings’ those required for his continuous personal service,² those that may be required for the carrying out of the administration of his territory, and those that are required for service (in the capacity of peons), or providing these in insufficient number; besides this,¹ whenever ‘the lord of kings’ should send his orders, by his servants appointed for the purpose, our failure to muster together all those among us capable of bearing arms, without letting a single one stay behind, and take his orders as to the service required of us. Further by this deed by which we have brought into one party even those that are not of us, we agree that in case the inhabitants of Kāttūr Koṭṭai and others,² should commit robbery in the territory of ‘our lord of kings’, if the king’s troops could not come to destroy them for any reason, the moment we receive royal orders sent by the appointed orderly officer, it would be failure in us if we did not destroy those robbers. If we fail in any of these particulars of our duty to ‘the lord of kings’, we agree that our mustaches be shaved and that we be regarded as the wives of our enemies. More than this we agree that our women folk be taken to our enemies by men of learning, musicians, minstrels, poets and be made over to their own boys, after putting on them the mark of gift.³ We further agree that we suffer in the hell of those who, having assembled by beat of the bronze cymbal, seven Brahmaṇas on the ghat of a running river, and having gone round them by the right, kill them on the banks of the Ganges. Further again we agree that we be depicted as women, and that low caste people, like pinar? (perhaps pāṇar), pulayas, paḷḷas paraiyas and other such, may tie up such pictures of ours to the feet of their children so that they may roam about with these in this, our own country, and the country round this. Having thus agreed, the officials and Iladars⁴ and others of this territory under the authority (of the ‘lord of kings’), put up festoons of marriage and set up this stone in this the mother city of our nādu (country or our peoples).

South India and her Muhammadan Invaders c14.s1: (i) Tirukkōḷūr

Contents

(i) Tirukkōḷūr