Arthapancaka (Pillai Lokacarya) (Arthapañcaka (Piḷḷai Lokācārya))

Language: Tamil
Date: 1275–1325 CE
Author: Piḷḷai Lokācārya
Extent: 94 passages, 5,304 words
Text: partly digitised
Source: archiveorg · அர்த்தபஞ்சகம் - வ்யாக்யானத்துடன்; ed. Tiruppuṟambayam Ramaswami; Srīvaiṣṇava Srī; 2001 · Scan of a printed edition hosted by the Internet Archive (archive.org); the ancient text is in the public…

Text

p5

பிள்ளைலோகம் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம். அர்த்தபஞ்சகாவதாரிகைமுற்றும். மூலம் க. ஸம்ஸாரியான சேதனனுக்குத் தத்வஜ்ஞானம் பிறந்து உஜ்ஜீவிக்கும்போது அர்த்தபஞ்சகஜ்ஞானமுண்டாகவேணும்.

p6

உ. அர்த்தபஞ்சகஜ்ஞானமாவது:- ஸ்வஸ்வரூப பரஸ்வரூப புருஷார்த்தஸ்வரூப உபாயஸ்வரூப விரோதிஸ்வரூபங்களை யுள்ளபடியறிகை.

p7

ஙு. இவற்றிலோரோருவிஷயந்தானஞ்சபடி பட்டிருக்கும்.

p8

எ பரமாத்மஸ்வரூபந்தான்:- பரத்வம், வ்யூஹம், விப வம், அந்தர்யாமித்வம், அர்ச்சாவதாரமென்றைந்து.

p9

அ. புருஷனாலே யர்த்திக்கப்படுமது புருஷார்த்தம்.

p10

கூ அந்த புருஷார்த்தந்தான் - தர்ம, அர்த்த, காம, ஆத் மாநுபவ, பகவதநுபவம் என்றைந்து.

p11

ய உபாயஸ்வரூபமென்கிறது கர்ம, ஜ்ஞாந, பக்தி, ப்ர பத்தி, ஆசார்யாபிமானமென்றைந்து.

p12

கக. விரோதிஸ்வரூபமென்கிறது- ஸ்வரூபவிரோதி, பரத்வ விரோதி, புருஷார்த்தவிரோதி, உபாயவிரோதி, ப்ராப்தி விரோதி என்றைந்து.

கஉ இவற்றில் நித்யாராவார்:- ஒருகாளும் ஸம்ஸாரஸம் பந்தமாகிற அவத்யமின்றிக்கே நிரவத்யராய், பகவதநுபவாநு கூலையகபோகராய, 'வானிளவரசுவைகுந்தக்குட்டன்வரசு தேவன்" என்கிற வைகுண்டநாதனுக்கு, 'விண்ணட்டவர் மூதுவர்' என்கிறபடியே, பட்டங்கட்டுகைக்குரியராம்படி மூப் பரான மந்திரிகளாய், ஈச்வரநியோகாத் ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, ஸம்ஹாரங்களைப் பண்ணவும் ஶக்தராய், 'பரவ்யூஹாதி ஸர் வாவஸ்தைகளிலும் தொடர்ந்தடிமை செய்கை கடவராய்க் கோயில்கோள் தெய்வங்களான சேனைமுதலியார் தோடக்க மான அமரர்கள்.

p14

௩௨ முக்தாராவார் பகவத்ப்ரஸாதத்தாலே ப்ரக்ருதிஸம்பந் தத்தால் வந்த க்லேசமலங்களெல்லாம் கழிந்து, பகவத்ஸ்வரூ ரூப குணவிபவங்களை அநுபவித்து, அவ்வநுபவஜநிதப்ரீதி உள்ளடங்காமையாலே வாயாரப்புகழ்ந்து, மீட்சியின்றி வைகுந்தமாநகரத்திலே களித்தாநந்திக்கிற முநிவர்கள்,

p15

௩௩ பத்தாராவார்: - பாஞ்சபௌதிகமாய், அநித்தியமாய் ஸுகதுக்காநுபவஸரீகரமாய், ஆத்மவிச்லேஷத்தில் தர்சுந ஸ்பர்சந யோக்யமில்லாதபடி அசத்தாய்ப்பதமாய், அஜ்ஞாந அந்யதாஜ்ஞாந விபரீதஜ்ஞாந ஜநகமான இவ்வேஹமே ஆத் மாவாகவும் ஸப்தாதிவிஷயாநுபவஜநேதமான ஸ்வதேஹ போஷணமே புருஷார்த்தமாகவும், ஸப்தாதிவிஷயலாபத் துக்குறுப்பாக வர்ணாச்ரமதர்மங்களையழிய மாறியும் அஸே வ்யஸேவை பண்ணியும், பூதஹிம்ஸை பண்ணியும் பரதாரா பரத்ரவ்யாபஹாரம் பண்ணியும், ஸம்ஸாரவர்த்தகராய், பக வத்விமுகரான சேதநர்.

p16

கிராம்பவஸநாதிகளுங் கூடாதவையாயிருக்கும். பத்யாஸ்ரமத் துக்கு ஸந்திபாவநாதிகள் மாகலிங்களைாய் ஸந்தக்ருஹ அந்ந பிக்ஷாசரணபோஜநாந்தா ஸ்காராதிகள் கூடுமவையாப் "வாஹந ஸ்தம்பநம்" என்னும்படியல்லாமல் வாஹநாதிகளும் ஸாக்ஷந்த நாதிகளும் கூடாதவையாயிருக்கும். இப்படியிருக்கிற வர்ணதர் மங்களையும் ஆஸ்ரமதர்மங்களையும் யதாக்ரமமாக நாலுபேரும் நடக்குமதே ப்ரயோஜகமாயிற்றபின்பு, அர்த்தகாமங்களின் நிமித் தமாக "ஆசாரஹீநம் நபுகந்தித்தேவா:" என்படி, அகசார துரா சாரங்களைப் பண்ணுவதனாலே—வர்ண ஆஸ்ரமதர்மங்களை அழிய மாறியும்—என்றது. அன்றிக்கே வர்ண ஆஸ்ரமதர்மங்களை அழியு மாறியும் என்கிற வாக்யத்திற்குப்ராஹ்மணனானவன் அர்த்தகாமங் கள்நிமித்தமாக க்ஷத்ரியவர்ணதர்மங்களான தண்டபுத்தாதிகளையங் கீகரித்தும், வைஸ்யவர்ணதர்மங்களான க்ருஷிவாணிஜ்யாதிகளை அவலம்பித்தும், 'யஸ்பவேதஸ்சவேதீச" என்கிறபடியே வர்ணக் தா தர்மஸங்காரநுஷ்டாநத்தாலே தம்முடைய வர்ணாஸ்ரமதர்மங் களுக்கு அநுரூபமான அநுஷ்டானமின்றிக்கே பொழியும்படி நடக்குகையாலே துர்ப்ராஹ்மணன் என்று போயிருக்கும்.

p17

இதுக்குத் திருஷ்டாந்தம்:— ஸ்ரீபாகவதத்தில் அஜாமில வ்ருத்தாந்தத்திலே காணலாம். க்ஷத்ரியன் அர்த்தகாமங்கள் நிமித்தமாகத் தன்னுடைய குலதர்மங்களையும் வ்ருத்த ஆசாரங் களையும்விட்டு ப்ராஹ்மணதர்மங்களையும் வைஸ்யதர்மங்களான க்ருஷ்யாதிகளையும் அவலம்பிக்கிற துண்டாகையாலே ஸூத்த க்ஷத்ரியன் என்று சொல்லும்படியன்றிக்கேயிருப்பன். இதுக்கு திருஷ்டாந்தம்—க்ஷத்ரியனாய்க் காமாதுரனான சந்தான் ப்ராஹ் மணச்ரேஷ்டான குரூபத்தி பார்யாத்பபக்கம் பண்ணின வ்ருத் தாந்தங் கண்டுகொள்வது. வைஸ்யன் அர்த்தகாமங்கள் நிமித்த மாகத் தன்னுடைய குலதர்மங்களையும் வ்ருத்த ஆசாரங்களையும் விட்டு, சதுர்த்தவர்ணத்திற்கு தர்மமான க்ருஷ்யாதிகளையும், ப்ராஹ்மணருக்குதர்மமான தபஸ்ஸையும ஸஹகமநங்களையும்கூத் ரிய தர்மமான தண்டயுத்தாதிகளையும் பரிக்ரஹித்து, இப்படி அகர் சார துராசாரங்களை நடத்திக்கொண்டு போகுவனாயிருக்கை யாலே சதுர்த்தவர்ணப்ராயனாய் வைஸ்யன் என்று சொல்லும் படியன்றிக்கேயிருப்பன் என்கை. சூத்ரன்— அர்த்தகாமங்கள் நிமித்தமாக ஸ்வதர்மமான க்ருஷியும் ப்ராஹ்மனாதி மூவர்க்கும்

p18

ஸுஸ்ரூஷை பண்ணுமதுங்கர்த்தவ்யமாயிருக்க அத்தைவிட்டு ப்ராஹ்மணர் பண்ணும் தபஸ்ஸையும், க்ஷத்ரியன் பண்ணும் தண்டயுத்தங்களையும், வைஸ்யன் பண்ணும் வாணிஜ்யத்தையும் பரிக்ரஹித்து, கிஞ்சித் ஐஸ்வர்யத்தையுடையனானால் அஹங்காரத் தாலே ப்ராஹ்மனாதி ஸ்திரீபரிகீரஹம் பண்ணி பார்யாத்பபக்கம் பண்ணுமவனாய், ஸூசூத்ரன் என்னும்படியன்றிக்கேயிருப்பன் என்கை. இதுக்கு த்ருஷ்டாந்தம்:— ஸ்ரீராமாயணத்தில் வைஸ்ய ஸ்த்திரீஸம்பந்தியாய், சம்புகன் என்ற பேருடையனான சூத்ரன் பாபமான தபஸ்ஸை யவலம்பித்து பஞ்சாக்நிமத்தியத்திலே கீழ்த் தலையாக மேல்காலாலிருந்து தபஸ்ஸு பண்ணின கதையுண்டு. அங்கே கண்டுகொள்வது.

p19

இப்படி ப்ராஹ்மணாதிசதுர்விதமான அதிகாரிகள் தங்களு டைய வர்ணதர்ம ஆஸ்ரமதர்மங்களை அழியமாறியும் இருப்பர் என்றும் சொல்லவுமாம். அஸேவ்யசேவைபண்ணியும், சேவிக்கைக் கு யோக்யாகாத மநுஷ்யருடைய சேவை பண்ணியும், பூத ஹிம்ஸை பண்ணியும், அர்த்தகாமாதிகள்நிமித்தமாக மநுஷ்யாதி ஹிம்ஸைகள் பண்ணியும், பரதாரபரத்ரவ்யாபஹாரம் பண்ணியும், பாதாா அபஹாரமும் பரத்ரவ்ய அபஹாரமும் பண்ணியும், ஸம் ஸாரவர்த்தகராய், (ஸம்ஸாரவஸ்வர்திக:) என்னும்படி ஸம்ஸாரத் தை வ்ருத்திபாகுமவர்களாய் அதாவது வர்திப்பிக்குமவர்களாய், பகவத்விமுகரானசேதனர் பகவானுக்கபிமுகான்றிக்கேயிருக்கிற சேதனர்.

p20

(அவ) இனிமேல் கேவலன்படியை அருளிச்செய்கிறார்— (கேவலனானவான்) என்று தொடங்கி.

p21

கரு. கேவலனாவான்-தன்னிடத்திலேமிகவும்கூடித்தி பாகைகளாலே நலிவுபட்டவன் பக்ஷ்யாபக்ஷ்ய விவேகம்பண் ணமாட்டாதே தன்னுடம்பைத் தானே ஜீவித்து ப்ரஸங்கனா மாட்போல, ஸம்ஸாரதாவாக்நியாலே தப்தனானவன், ஸம் ஸாரதுக்க நிவிருத்திக்குறுப்பாக சாஸ்த்ரஜந்ய ஜ்ஞாநத் தாலே ப்ரக்ருதி ஆத்மவிவேகம் பண்ணி, ப்ரக்ருதி-துக்கரூப ரயமாய் ஹேயபதார்த்தஸமுதாயமாயிருக்கிறவாகாரத்தையும் ஆத்மா ப்ரக்ருதே:பரனாய், பஞ்சவிம்ஸகனாய், த்ரவ்யம் ப்ர காசனாய், ஸ்வதஸ்ஸுஷியாய், நித்யனாய் அப்ராக்ருதனுயிக்கிற வாகாரத்தையுமநுஸந்தித்து முன்புதான்பட்ட துக்கத்தின் உபருத்தாலே இவ்வல்பரஸத்திலே கால்தாழ்ந்து உணர்முழு நலமான பரமாத்ம விவேகம் பண்ணமாட்டாதே, அம்ருத வெள்ளத்தானாடு சிறப்புவிட்டு, அத்வாத்ம ப்ராப்திக்கு ஸா தனமான ஜ்ஞாநயோகத்திலே நிஷ்டனாய், யோகபலமான வாத்மாநுபவமாத்ரத்தையே புருஷார்த்தமாகவநுபவித்து பின்பு ஸம்ஸாரஸம்பந்தமும், பகவத் ப்ராப்தியுமற்று, யாவ. தாத்மபாவி அசரீரியாய்க் கொண்டுதிரிவானொருவன்.

p22

(ய்வா) அதாவது கேவலன் ஆவான் கேவலன் என்கிறவன் ஆகிறவன், தனியிடத்திலே ஏகாந்த ஸ்தலத்திலே, அதாவது-பசிவிடாய்களைத் தணிப்பிக்கும் பதார்த்தங்கள் கலப்பில்லாத ஸ்தா னத்திலே, மிகவும் அதிகமாகவும், க்ஷுத்பிபாஸைகளாலே, பசி யாகேயும்தாஹத்தாலேயும், நலிவுபட்டவன் - ஈரமப்பட்டவன், பாதையிட்டவன் என்றபடி, பக்ஷ்ய அபக்ஷ்ய விவேகம் பண்ண மாட்டாதே - பக்ஷ்ய விவேகம் ஆகிறது எது? என்றால் - அநுப விக்கைக்கு யோக்யமான த்ரவ்யம் என்று தெரியுமது, அதுக்கு ஸமர்த்தனன்றிக்கேயிருக்குமது, அபக்ஷ்ய விவேகம் என்கிறது எது? என்றால், அநுபவிக்கைக்கு யோக்யமாகாத த்ரவ்யம் என்று தெரியுமது, அதுக்கு ஸமர்த்தனன்றிக்கேயிருக்குமது. அவனு க்கு - அநுபவிக்கைக்கு யோக்யமான த்ரவ்யத்தை அநுபவிக்க யோக்யமாகாதென்றிருக்கையும், அநுபவிக்க யோக்யமாகாத த்ர வ்யத்தை அநுபவிக்கயோக்யமென்றிருக்கையும் ஆகவுமாம்; தன்னு டம்பைத்தானேஜீவித்து- தன்னுடைய சரீரத்தின் மாம்ஸத்தைத் தானே பிடுங்கித்தின்றுபிழைத்து ப்ரஸக்கன் ஆமாப்போலேஸந்தோ ஷித்தவன் ஆகுமதுபோலே, ஸம்ஸாரதாவாக்நியாலே-ஸம்ஸாரத்

p23

தின்ஆத்யாத்மிகாதிரூபமான அக்கினியாலே, ஸம்ஸாரரூபதாவாக்நியா லே என்றுஞ்சொல்லவுமாம்; தப்தனானவன், தஹிதனானவன், ஸம் ஸாரதுக்கநீங்குத்திக்குஉறுப்பாக-ஸம்ஸாரரூபமாயிருக்கிற துக்கம் நிவர்த்தியாவதற்கு அதுகுணமாக, அன்றிக்கே-ஸம்ஸாரத்திலே யிருக்கிற தன்னுடைய துக்கநிவாரணத்துக்கு அங்கமாக என்ன வுமாம்; சாஸ்திரஜந்யஜ்ஞாநத்தாலே - சாஸ்த்ர அப்யாஸத்தால் பிறந்த ஜ்ஞாநத்தாலே, ப்ரக்ருதிஆத்மவிவேகம் பண்ணி - ப்ரக்ரு திக்கும் ஜீவாத்மாவுக்குமுண்டான வ்யாவ்ருத்தியைப் பராமர் சித்து. ப்ரக்ருதி - ப்ரக்ருதியானது, துக்கார்ரயமாய் - அவய மநுபோக்தவ்யமென்னும்படியான புண்பாபரூபகர்மாக்களுக்கும் அவற்றுக்கு பலன்களான ஸ்வர்க்க,நரக அநுபவங்களுக்கும் 'நஸ் மால்லோகாத்பரஞ்சேத்யஸ்மைலோகாப கர்மணே' என்கிறபடியேப லம் அநுபவித்தபின்புவருகிறஜன்மயம்பாராரூபமான ஸகலதுக்கங் களுக்கும் ஆகாரமாய், ஹேயபதார்த்தஸமுதாயமாயிருக்கிறஆகாரத் தையும்-"மாம்ஸாஸ்ருக்விண்மூத்ரகாயுமஜ்ஜாஸ்திஸமுதாய:"என் றும், "அழுக்குடம்பு" என்றும், "ரார்: காகாஞ்சவாபயேத்" என் றும் சொல்லுகிறபடியே, ஹேயவஸ்துக்களினுடையகூட்டுறவாயி ருக்கிறஆகாரத்தையும், ஆகாரம்வடிவு, ஆத்மா-ஜீவாத்மாவானவன், ப்ரக்ருதே:பரனாய்- தேஹேந்த்ரியமன: ப்ராணதீப்யோந்ய:என்கிறப் டியேப்ரக்ருதியில் காட்டில்வ்யாவ்ருத்தனாய், ஸ்வயம்பிரகாசரூபப்வஸ்த்வந்தரத்தாலே ப்ரகாசிக்கும்வனன்றிக்கே தீபவத்தனக்குத் தானே ப்ரகாசிக்கும்வனாய், வ்வத்ஸஸுகியாய்- ஆநுகூல்யமே தனக்கு ஸ்வபாவமாகவுடையனாய், நித்யனாய் - நித்யாநாம் என்கிற படியே ப்ரவாஹரூபதயா அநித்யத்வாதிகளையுடைய ப்ரக்ருதியைக் காட்டில் நித்யனாய், அதாவது ஸர்வகாலவர்த்தகனாய்; அப்ராக்ருத னாயிருக்கிற ஆகாரத்தையும்-ப்ரக்ருதிஸம்பந்தமுண்டானபோது குணத்ரயவஜ்யனாய் விடுமிறே. அப்படியன்றிக்கே ஸ்வாபாவிக விசேஷத்தை விசாரிக்குமளவில் ஜ்ஞாநாதிகளே ஸ்வரூபமாயும், குணங்களில் ப்ராக்ருத குணங்களில்லாதவனாயுமிருக்கும். ஆகை யாலே குணத்ரயாத்மகனன்றிக்கே யிருக்குமவன் என்றார். "நிஸ் த்ரைகுண்ய:" என்னுமாப்போலே, ஆத்மாவுக்கு இப்படியிருக்கிற ஆகாரத்தையும், அநுஸந்தித்து - கீழ்க்கூமனபடியே மனத்தாலும் வாயாலும் அநுஸந்தானம் பண்ணி, முன்பு தான் பட்ட - முன்பு ஆவதேது என்னில் பிறந்தவன்று தொடங்கியிருந்த ஜன்மமீடாக வுண்டான காலம் என்னுதல்; அதவா மாதருகர்ப்பத்தில் நின்று பிறந்த அன்று தொடங்கித் தனக்கு ஜ்ஞானம் பிறக்கு மளவுமுண் டான காலம் என்று சொல்லவுமாம்; பூர்வஜன்மங்களில் பட்ட துக்கம் அப்ரத்யக்ஷமாய் இஜ்ஜன்மத்தில் பட்ட துக்கம் ப்ரத்யக்ஷ மாயிருப்பது; இப்படி பூர்வத்தில் தான் அநுபவித்த துக்கத்தின் உபசத்தாலே-துக்கத்தினது அதிசயத்தாலே, அதாவது ஜன்ம பரம்பரையாலும், ஸாஸ்த்ராஜ்யஜ்ஞானமின்றிக்கேயிருக்கையாலும் சப்தாதி விஷயப்ராவண்யத்தாலும் ஆக, முன்பு தான் பட்ட துக் காதிசயத்தாலே என்னுதல்; இவ்வல்பஸுகத்திலேகால்தாழ்ந்துஇந்த ஆத்மாநுபவமாகிற அல்பவின்பத்திலே காலழுந்தி தாழ்ந்து என்னுதல், அளற்றிலே கால்சேர்த்து என்னுமாபோலே; பக வதநுபவத்தைப்பற்ற இவ்வாத்மா நுபவத்தை "அல்பஸுகம்” என்னக்குறையில்லையிறே. உணர்முழுகலமான பரமாத்மவிவே கம் பண்ணமாட்டாதே "முழுஉணர்வு-முழுகலம்" என்று பாசு ரத்துக்குப் பதவிபாகம். ஸாகல்யஜ்ஞானத்தையுடையனும்; ஸாகல்ய ஆநந்தத்தை யுடையனுமாயிருக்க பன்றிக்கே அந்த பாசுரத்துக்கு அர்த்தம் ஜ்ஞான ஆனந்தங்கள் பரிபூர்ணனாய் உடையனாயிருக்குமவன் என்னுதல், அன்றிக்கே அவனுடைய ஸவரூபமெல்லாம் ஜ்ஞானாநந்த மயமாய் இருக்குமென்பது ஸ்வரூபமாகவும் குணமாகவும் சொன்னவாறிறே. இப்படி யிருக்கிற பரமாத்மாவாகிற ஈஸ்வரன்பக்கலுண்டான அநுபவாதி கள் தன் ஸ்வரூபத்துக்குப்ராப்தங்களானவையென்று விவேகம் பண்ணமாட்டாதே. அல்பமான ஆத்மாநுபவத்திற்காட்டில் இவ் வாத்மாவுக்கு ஆத்மாவான அவனுடைய அநுபவாதிகள் இவ் வாத்மாவுக்கு ப்ராப்தங்களானவை என்று விவேகம் பண்ணமாட் டாதே என்னுதல்; அமுதவெள்ளத்தானாஞ் சிறப்புவிட்டு-பகவ தநுபவாதி அம்ருதப்ரவாஹத்தில் அந்தர்ப்பூதனாகிற ஸம்ருத்தியை விட்டு, இவ்வாத்மப்ராப்திக்கு ஸாதகமான ஜ்ஞானயோகத்திலே நிஷ்டனாய் இந்த ஆத்மாவை ப்ராபிக்கைக்கு ப்ராபகமான ஸாங்க்ய ஜ்ஞானயோகத்திலே விஹிதனாய், இழிந்தவனாய் யோகபலமான ஆத்மாநுபவமாத்ரத்தையே ஜ்ஞானயோகத்துக்குப் பலமான ஆத்மாவினுடைய அநுபவமாத்ரத்தையே பகுஸார்த்தமாக அநுப வித்து-பலமாக அநுபவித்து, அநுபவித்து என்றது அநுஸந் தித்து என்னவுமாம்; பின்பு இத்தலோகத்திலுண்டானகாலதசையில்

p24

ஸ்ரீரவிஷ்டனாய் ஆத்மா நுபவமாத்திரத்தையே பலமாக அநுப வித்தபிறகு, ஸம்ஸாரஸம்பந்தமும் - ஸம்ஸாரத்தில் வர்த்திக்கை க்குக் காரணமான ஸ்தூலஸூக்ஷ்மரூபகர்மசரீரஸம்பந்தமும், பகவத்ப்ராப்தியும் அற்று - பகவானுடைய ப்ராப்தியும் அற்று, அற்று என்கிற பதத்தை “ஸம்ஸாரஸம்பந்தமும் அற்று” என்றும் "பகவத்ப்ராப்தியும் அற்று" என்றும் இரண்டிடத்திலும் அநு ஸந்திக்கக்கடவது; யாவத் ஆத்மபாவி - மேல்ஆத்மா இருக்குமள வும் அசரீரியாய்க்கொண்டு ஸ்தூலதேஹமானதுபோமதுக்காகவும், ஸூக்ஷ்மதேஹமானது இருக்கைக்காகவும் சொன்னால் மேல் ஜன் மம் எடுக்கைக்குக் காரணமாம், ஆகையாலே அசரீரித்வம் ஸித்தி யாமல் ஸ்தூலஸூக்ஷ்மரூபசரீரங்கள் இரண்டும் போனவ னுக்கே அசரீரித்வம் ஸித்திக்கும், ஆகையாலே "அசரீரியாய்க் கொண்டு" என்றருளிச்செய்கிறார். "பரவாத்மாபாவி அசரீரி யாய்க்கொண்டு” என்றருளிச்செய்கையாலே உபானதசையில் ஸரீரவிஸிஷ்டனாய் உபாஸிக்குமவனாகையாலேயும், பலதசையில் ஸ்தூலஸூக்ஷ்மரூப ஸரீரநிவ்ருத்தியைச் சொல்லுகையாலேயும், மேல் ஆத்மவஸ்துவானது இருக்குமளவும் அசரீரியாயிருக்கு மதாகும் என்று வாக்யத்துக்கு முக்யமான அர்த்தம் வித்தார்த மாய்விடுகையாலே, ஜன்மகாரணமான ஸூக்ஷ்மஸரீரஸம்பந்தமு மில்லையென்பதுஸித்தம. "விரஜாபாமவ்போல்கோர்ந்தாாகேவலம் ஸ்ம்ருதம்” என்கிற பத்மவசனத்தாலும்-விரஜாகிஸ்நானம் ஸித்த மாகையாலே மேலே ஜன்மமெடுக்கைக்காக்காரணமான ஸூக்ஷ்ம ஸரீரஸம்பந்தமில்லை என்பது நிச்சிதமாயிற்று. திரிவான் ஒருவன் ஸஞ்சரியா நிற்குமவன் ஒருவன்.

p25

(அவ.) இனி முமுக்ஷுக்கள் படியை அருளிச்செய்கைத் திரு வுள்ளம்பற்றி முக்தற முமுக்ஷுசப்தத்துக்கு அர்த்தமருளிச்செய் கிறார்-(மோக்ஷத்தில்) இத்பாதியாலே

p26

கஎ அவர்கள்தான் முமுக்ஷுக்களாய் உபாஸககாய் இருப்பாகும், முமுக்ஷுக்களாய் ப்ரபந்நராயிருப்பாராய் இரண்டுபடியாட்டிருப்பர்.

p27

கஅ. ஈச்வரவிஷயத்தில் பரத்வமாவது-பரமபதத்திலே "அவாக்யநாதர:" என்றெழுந்தருளியிருக்கிற ஆதியஞ்சோதீ யுருவான பரவாஸுதேவர்.

p28

(அவ) வ்யூஹத்தை அருளிச்செய்கிறார் மேல்- (வ்யூஹமா வது) என்று தொடங்கி,

p29

ககூ வ்யூஹமாவது ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹார கர்த் தாக்களான ஸங்கர்ஷணப்ரத்யும்ன அநிருத்தர்கள்.

p30

(அவ.) விபவத்தின் படியை ஸங்க்ரஹேண அருளிச்செய்கி றார்- (விபவமாவது) என்று தொடங்கி.

p31

உய விபவமாவது ராமக்ருஷ்ணாத்யவதாரங்கள்.

p32

(அவ.) இனிமேல் அந்தர்யாமித்வத்தையுபபாதிக்கிறார்-(அந் தர்யாமித்வம்) என்றுதொடங்கி.

p33

உக அந்தர்யாமித்வம் இரண்டுபடியாட்டிருக்கும்.

p34

(அவ.) கீழ்"அந்தர்யாமித்வம் இரண்டுபடியாட்டிருக்கும்" என் றது ஸ்வரூபவ்யாப்தியையும், விக்ரஹவ்யாப்தியையுமிறே, அவற் றை விவரிக்கிறார்- (அதாவது) என்று தொடங்கி.

p35

உஉ அதாவது' அடியேனுள்ளான்'என்றும், 'எனதாவி' என்றும், 'என்னுயிர்' என்றும் சொல்லுகிறபடியே ஆத்மாவுக் குள்ளும், 'போதிற்கமலமென்னெஞ்சம்புகுந்து' என்றும், அர

p36

விந்தப்பாவையும் தானுமாகம்படிவந்து புகுந்து' என்றும், 'புந்தியில் புகுந்து தன்பாலாதரம் பெருகவைத்தவழகன்' என்றும், 'உள்ளுவாருள்ளத்தெல்லாம் உடனிருந்தறிதி' என் றும் சொல்லுகிறபடியே லக்ஷ்மீஸஹிதனாய் விலக்ஷணவிக் ரஹயுக்தனாய்க்கொண்டு ஹ்ருதயகமலத்துள்ளும் ஸகல ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகளையும் ஸதாவலோகனம் பண்ணிக் கொண்டு எழுந்தருளியிருக்கும்படி.

p37

மாம்போது, நினைவுக்கு வாய்த்தலைப்பற்றியிருக்கையாலே அருளந் திப்பார். அநுஸந்திக்குமது எல்லாவற்றையும் கூடஇருந்து பரிச் சேதிப்பதி என்றுசொல்லுகிறாாசாஸே என்னவுமாம், லக்ஷ்மீ ஸஹிதனாய் - பிராட்டியோடே கூடினவனாய், விலக்ஷணவிக்ரஹ யுக்தனாய்க் கொண்டு - விலக்ஷணமாக இருத்தன்ன விக்ரஹவிசிஷ் டனாகிக்கொண்டு, ஹ்ருதயகமலத்துக்குள்ளே "த்வாதசாங்குல” இத்யாதிப்படியே ஆத்மாவோடேகூட ஹ்ருதயபத்மத்திலே இப் படி ஸ்வரூபவ்யாப்தியையும்,விக்ரஹவ்யாப்தியையமுடையவனாய்க் கொண்டு, ஆத்மாவோடேகூட உபாஸகருடையும், ப்ரபந்நரு டையவும், ஹ்ருதயபத்மங்களிலே இரண்டு வ்யாப்தியாலுமிருக் கும். மற்ற ஸகல சேதநருடைய ஹ்ருதயகமலங்களிலே ஸ்வரூப வ்யாப்தியாலேயிருக்கும் என்றும் அதிகாராநுகுணமாக விசே ஷ்யாப்திகானிருப்பதாகச் சொல்லுவார்கள். ஸகல ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகளையும் சேதநருடைய ஸகல ப்ரவ்ருத்திகளையும், ஸகல நிவ்ருத்திகளையும், அவை எவை என்னில்- வேதமானது சேதந னைக் குறித்து- "இதம்குரு இதம்மாகார்ஷீ:' என்று புண்யகர்மத் தில் ப்ரவ்ருத்தியும், பாபகர்மத்தில் நிவ்ருத்தியும், விதிக்குமதா யிருக்க, அப்படிச்செய்யாதே பண்ணவொண்ணாதென்று விதித்த பாபகர்மத்தில் ப்ரவ்ருத்தியும், பண்ணு என்று விதித்த புண்யகர் மத்தில் நிவ்ருத்தியும் உடையாயிருக்கை; சேதநருடைய ப்ரவ்ரு த்தி நிவ்ருத்திகள் இப்படியிருக்குமிறே, பகவத்விஷயத்திலும் கை வல்யத்திலும், ஸ்வர்க்காதி இதர புருஷார்த்தங்களிலும் அன்வயிக்குங் கார்யம் முதலிலே யில்லையிறே; ஆனால் இவனுக்குஸம்ஸாரகார்யத்தில் ப்ரவ்ருத்திநிவ்ருத்திகளுடைய அந்வயமுண்டுஎன்றால் பைத்ரூபிடாதி நிவ்ருத்தி வேணும்என்றும், அந்யபாசாதிகளில் ப்ரவ்ருத்தி வேணு மென்று மாய்த்து இவன் ப்ரவ்ருத்திக்கிறது. கர்மநிஷ்டனுக்கு "தர்மார்தார்த்தம் ஸ்நானீமஹே” என்று சுருதி விதித்தபடியே பகவதநுபவாதிகளிலும், ஆத்மாநுபவத்திலும் நிவ்ருத்தியும் ஐஹிகவிஷயத்திலும், ஸ்வர்க்காதி ஆமுஷ்மிகவிஷயத்திலும் ப்ர வ்ருத்தி உண்டாயிருக்கும். ஜ்ஞானநிஷ்டனுக்கு இதர விஷயங்களி

p38

னுடையவும் கர்மங்களினுடையவும் நிவ்ருத்தியும், ஸமாதி பலிக்கு மளவும் ஆத்மஸ்வரூபத்தில் ப்ரவ்ருத்தியும், ஸமாதி பலித்தபின்பு பகவத்விஷயத்தில்ப்ரவருத்தியும், இரண்டுமுண்டாயிருக்கும்.பகவத் விஷயத்தில் ஜ்ஞானயோகநிஷ்டனானவனை யிறே கீழ்ஃசொன்னது. கேவலனுக்கு இதர விஷயங்களிலும் கர்மங்களிலும் நிவ்ருத்தியும், ஸாத்யமான ஆத்மாநுபவத்திலே ப்ரவ்ருத்தியும் அதுக்கு ஸாதக மாக பகவத்விஷயப்ரவ்ருத்தியும் இரண்டுமுண்டாயிருக்கும். பக வத்விஷயத்தில் பக்திநிஷ்டனான உபாஸகனுக்கு பகவத்விஷயக் தில் ஸ்வபக்ஷ ஸ்வரூபக்யேயில் ஸாதநத்வப்ரவ்ருத்தியும், கைவல் யத்திலும் ஸ்வர்க்காதிகளிலும் நிவ்ருத்தியும் உண்டாயிருக்கும். ப்ரபந்நனுக்கு ஸ்வகதமாகவும் பரகதமாகவும் பகவத்விஷய ப்ர வ்ருத்தியும் உபாயநுகுண்டான ஸ்வப்ரத்நபஸாதகப்ரவ்ருத்தி யில் நிவ்ருத்தியும் உண்டாயிருக்கும்; ஆசார்யாபிமான நிஷ்ட னுக்கு "விந்நிர்ப்பயதிவாநேதி" இத்யாதிப்படி சூர்வாபரதந்த்ரர் பக்கல்நிவ்ருத்தியும் ஆசார்யாபிமானநிஷ்டர் பக்கல்ப்ரவ்ருத்தியும் உண்டாயிருக்கும். பரமபதத்திலே நித்யர்க்கும் முக்தர்க்கும் "மருந்தோநீள்போகமகிழ்ச்சிக்கு” என்று எங்களுடைய ஸ்வ போக்த்ருத்வாதிதோஷங்களுக்கு மருந்தானவனே என்று அநு ஸந்தித்து ஸ்வபோக்த்ருத்வாதி தோஷங்களில் நிவ்ருத்தியும், பகவ தநுபவாதிகளில் ப்ரவ்ருத்தியும் உண்டாயிருக்கும். இப்படி நித்ய முக்தருடையவும், ஆசார்யாபிமான நிஷ்டருடையவும், ப்ரபந்நரு டையவும், உபாஸகருடையவும், கேவலருடையவும், கர்மயோக நிஷ்டருடையவும் ஸகல ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகளும் என்கை. ஸதா வலோகனம் பண்ணிக்கொண்டு எழுந்தருளியிருக்கும் இருப்பு எப்போதும் பார்த்துக்கொண்டும், இப்படியிரண்டு ப்ரகாரங்களா கவும் "அசுத்தங்கல்ப:" என்னும்படி ப்ாக்ருதி புருஷர்களுக்குண் டான விகாராதிதோஷங்களில் பற்றின்றிக்கே,ஹேயப்ரத்யநீகனாய் கொண்டு எழுந்தருளியிருக்கும் இருப்பு என்கை.

p39

உங. அர்ச்சாவதாரமாவது- "தமருகந்ததெவ்வுருவம் அவ்வுருவந்தானே தமருகந்ததெப்பேர் மற்றப்பேர்" என்கிற படியே தனக்கென்ன ஓருருவும் ஓர் பெயருமின்றிக்சே, ஆஸ் ரிதருகந்தவடிவே வடிவாகவும், அவர்களிட்ட பெயரே பேய ராகவும், ஸர்வஜ்ஞனாய் இருக்கச்செய்தே அஜ்ஞனைப்போலே யும், ஸர்வஸக்தனாயிருக்கச்செய்தே அசக்தனைப்போலேயும், அவாப்தஸமஸ்தகாமனாயிருக்கச்செய்தே ஸாபேக்ஷனைப்போ லேயும், ரக்ஷகனாயிருக்கச்செய்தே ரக்ஷ்யம்போலேயும், ஸ்வ ஸ்வாமிபாவத்தைமாறிடிக்கொண்டு கண்ணுக்கு விஷயமாம் படி ஸர்வாஸஹனாய்க்கொண்டு கோயில்களிலும், க்ருஹங் களிலும் தேசகாலாலதியின்றிக்சே யெழுந்தருளியிருக்கும் நிலை.

p40

குமவர்க்ளாகவுமாம், எவரேனுமாகவுமாம் எனக்கித்தனை சோறும் தண்ணீருங்கொடுக்குமவர்களுண்டே இவ்வேர என்று அவர் கள் அவஸர்ஸாநீக்ஷணாயிருக்குமவனைப்போலவும், ஸர்வரக்ஷகனு யிருக்கச்செய்தே ரக்ஷ்யம்போலேயும் அகாரத்தில்'அவ-ரக்ஷணே' என்கிற தாதுஸித்தமான த்ரிவிதசேதக அசேஷரக்ஷகத்வம் தன் பக்கலிருக்கச்செய்தேயும், தன்னைபாதுரித்த ஜ்ஞாநாதிகளுக்குப் பரதந்த்ரனாயிருக்குமாத்திரமன்றிக்கே, பத்தான ஸம்ஸாரிகளுக் கும் க்ருபாபரவஸுநய்க்கொண்டு ரக்ஷ்யபூதனாயிருக்குமிருப்பைச் சொன்னபடி. எங்ஙனே என்னில் 'கிக்ரௌமுபஸ்திதௌ'என் றும், 'ஸுுக்ரீவம் நாம்மிச்சதி' என்றுஞ் சொல்லுகிறபடியே ஜ்ஞாநவான்களான விபஸீவாமித்ரர் பக்கலிலும், மஹாராஜர் பக்க லிலும் 'மமப்ராணா ஹி' என்னும்படி ஜ்வார்நபக்ஷையுடையவர் களாய் பத்தரான பாண்டவர்கள் பக்கலிலும் தனக்கு ரக்ஷகராக வும், தான் அவர்களுக்கு க்ருபாநிபயத்தாலும் ஸௌலப்யத்தா லும் ரக்ஷ்யபூதனாய்க்கொண்டுதளத்பனாநர்த்தங்களைப்பண்ணியும் இப்படி ரக்ஷ்யபூதனாகவிருந்த விருப்பு பாளித்தமிதே. "ஜ்ஞாநீத் வாத்மைவ" என்று தானே ஜ்ஞாநாதிகளுக்கு கான் பாயவதரதர் தான் என்றருளிச்செய்தானிறே. "சிந்தயேச்சஜகந்நாதம் ஸ்வாமி கம் பாமார்த்தத அஸ்த்தமஸ்வதந்த்ரஞ்ச ரக்ஷ்யஞ்சாபி ஜகார்த்த கம்" என்னவுங் கடவதிறே.

p41

ஸ்வஸ்வாமிபாவத்தை மாறாடிக்கொண்டு "ஸ்வத்வமாத்மநிஸஞ் ஜாதம் ஸ்வாமித்வம் ப்ரஹ்மணீஸ்த்திதம்" என்கிறபடியே ஸ்வத் வம் ஆனது ஆத்மாவின் பக்கலிலே ஆகவும், ஸ்வாமித்வம் ஆனது தன்பக்கலிலேபாகவும் ஸ்வதவஸ்த்தமாயிருக்க, அதைவிட்டு, ஸ்வத்வம் ஆனது தன் பக்கலிலும், ஸ்வாமித்வம் ஆனது ஆச்ரி தன் பக்கலிலும் மாறாடவைத்துக்கொண்டு கண்ணுக்கு விஷய

p42

மாம்படி "நசக்ஷுஷாபச்யதி" என்கிற பாத்வ அவஸ்தைகுலைந்து சேதகருடைய மாம்ஸநேத்ரங்களுக்கு விஷயமாம்படி,ஸர்வஸுல பனாய்க்கொண்டு "ஸுலபோஹ்யுத்தரோத்தர:" என்கிறபடியே ஆச்ரித அநாச்ரிதவிபாகமன்றிக்கேஸுலபனாய்வ்யாண்டு; கோயில் களிலும் "பௌமநிகேதேநக்ஷேவபி குடீகுஞ்ஜேஷு" என்றபடி ஸ்வ யம்வ்யக்த-திவ்ய-ஸைத்தவ-மாநுஷாநிஷ்டைகளான கோவில்களி லேயும், க்ருஹங்களிலும் "கனிவாய் வீட்டின்பம்" என்னும்படி வர்ணாஸ்ரமாத்யுபாதியின்றிக்கே தன்பக்கல்பக்வமான பழம்போல் இருக்கிற திருவுள்ளங்களையுடையவரான ஜ்ஞாநாதிகளுக்கு ஆனந் தாவஹனாய்க்கொண்டு அவர்கள் கிருஹங்களிலேயும், அன்றிக்கே க்ருஹங்களிலும் என்றது-ஆச்ரிதாநாச்ரிதவிபாகமற எல்லாருடைய க்ருஹங்களிலும் என்றுஞ்சொல்லவுமாம்; தேசகால அவதியிள் றிக்கே தேஸத்துக்கு அவதியின்றிக்கே, காலத்துக்கு அவதியின றிக்கே, தேச-கால-கரண-விப்ரக்ருஷ்டதையின்றிக்கே என்னுதல். தேசவிப்ரக்ருஷ்டதை-பரவ்யூஹங்களுக்கும், காலவிப்ரக்ருஷ்டதை அவதாரங்களுக்கும், கரணவிப்ரக்ருஷ்டதை அந்தர்யாமித்வத்துக் கும் உண்டிறே. இந்த மூன்று தோஷமுமின்றிக்கே ஸர்வதேசங் களிலும், ஸர்வகாலங்களிலும், ஸர்வாவஸ்தைகளிலும் என்றபடி; எழுந்தருளியிருக்கும் நிலை எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்திதி.

p43

இப்படி பரஸ்வரூபமானது பஞ்சப்ரகாரமாக இருக்கும்படி யையருளிச்செய்தாராயிற்று.

p44

(அவ) மேல்பூருஷார்த்தஸ்வரூபத்தை உபபாதிக்கிறார் - (புரு ஷார்த்தங்களில்) என்று தொடங்கி.

p45

உச புருஷார்த்தங்களில் தர்மமாவது-ப்ராணிரக்ஷணத் துக்குறப்பாகப்பண்ணும் வ்ருத்திவிசேஷங்கள்.

p46

(வ்யா) அதாவது- புருஷார்த்தங்களில் தர்மமாவது - புரு ஷார்த்தங்களில் வைத்துக்கொண்டு தர்மம் ஆகிறது. ப்ராணி ரக்ஷணத்துக்கு உறுப்பாகப்பண்ணும் வ்ருத்திவிசேஷங்கள் தாரபுத்ராதிகள் முதலாக ஆச்ரித ஆநாச்ரித விபாகமன்றிக்கே அன்ன வஸ்த்ராதிகளையிட்டு ரக்ஷிச்கைக்கு அங்கமாக(ஹேதுவாக)செய்கிற க்ருஷி-வ்யவஹார-அந்யஸேவாதிபூர்வர்த்தந விசேஷம்.

p47

அவ-அர்த்தமாவது ஏதென்ன அருளிச்செய்கிறார். (அர்த்த மாவது) என்று தொடங்கி. உரு அர்த்தமாவது- வர்ணாச்ரமாநுகூலமாக ரதநாந் யங்களை ஸங்க்ரஹித்து, தேவதாவிஷயங்களிலும்- பைத்ருக மான கர்மங்களிலும்- ப்ராணிகள் விஷயமாகவும், உத்க்ருஷ் டமான தேச-கால-பாத்ரங்களையறிந்து தர்மபுத்யா வ்யயிக்கை.

p48

உசு காமமாவது ஐஹலௌகிகமாயும், பாரலௌகிக மாயும் த்விவிதமாயிருக்கும்.

p49

உஎ இஹலோகத்தில் காமமாவது- பித்ருமாத்ருரத்ன தனதான்ய வஸ்த்ர அன்னபான புத்ர மித்ர களத்ர பசு க்ருஹ க்ஷேத்ர சந்தனகுணஸமதாம்பூலாதி பதார்த்தங்களில் சப்தாதி விஷயாநுபவத்தால் வந்த ஸுகவிசேஷங்கள்.

p50

உஅ பாரலௌகிகத்தில் காமமாவது- இதில் வில க்ஷணமாய், தேஜோரூபமான ஸ்வர்க்காதிலோகங்களிலே சென்று, பசிதாஹமோஹசோகஜராமரணாதிகளன்றிக்கே, ஆர்ஜித்த புண்யத்துக்கீடாக அம்ருதுபானம் பண்ணி, அப்ஸ ரஸ்ஸுக்களோடே, ஸப்தாதிவிஷயாநுபவம் பண்ணுகை.

p51

உக ஆத்மாநுபவமாவது- துக்கநிவ்ருத்திமாத்ரமான கேவலாத்மாநுபவமாத்ரத்தையும் மோக்ஷமென்று சொல்லு வார்கள்.

p52

ஙய இனிபகவதநுபவரூபமானபரமபுருஷார்த்தலக்ஷண மோக்ஷமாவது- ப்ராரப்தகர்மசேஷமாய் அவச்யமநுபாவ்ய மான புண்யபாபங்கள் நசித்து, "அஸ்தி ஜாயதே பரிணமதே விவர்ததே அபக்ஷீயதே விநச்யதே" என்கிறபடியே ஷட்பாவவி காரரஸ்ப்பதமாய், தாபத்ரயாச்ரயமாய், பகவத்ஸ்வரூபத்தை மறைப்பித்து விபரீதஜ்ஞாநத்தை ஜநிப்பிக்கக்கடவதாய் ஸம் ஸாரவர்த்தகமான ஸ்தூலசரீரத்தையுபேக்ஷையோடே பொக ட்டு, ஸுஷும்நாநாடியாலே சிரக்கபாலத்தைப் பேதித்துப் புறப்பட்டு ஸூக்ஷ்மசரீரத்தோடே வானேறவழிபெற்று,மன் னங்கடுங்கதிரோன் மண்டலத்தினன்னடுவுள் அன்னதோ ரில்லியினூடுபோய், ஸூக்ஷ்மசரீரத்தையும், வாஸநாரேணு வையும், விரஜாஸ்நாநத்தாலே கழித்து, ஸகல தாபங்களும் ஆறும்படி அமாநவகரஸ்ப்பர்சமும் பெற்று, ஸுத்தஸத்வாத்மக மாய், பஞ்சோபநிஷன்மயமாய், ஜ்ஞாநாநந்தைககமாய் பகவ தநுபவைகபரிகரமாய் ஒளிகொண்ட சோதியாயிருக்கிற அப்ராக்ருத விக்ரஹத்தைப்பெற்று,முடியுடைவானவர்முறை முறையெதிர்கொள்ள நிரதிசயாநந்தமயமான திருமாமணி மண்டபத்தை ப்ராபித்து, லக்ஷ்மீஸஹிதனாய், பூமிநீளாநாய கனாய் விலக்ஷணவிக்ரஹயுக்தனாய் குழுமித்தேவர்குழாங்கள் கைதொழச்சோதிவெள்ளத்தினுள்ளே பெருவதோருருவான ஸ்ரீவைகுண்டநாதனை நித்யாநுபவம்பண்ணி நித்யகிங்கரஸ்வ பாவனாகை.

p53

யதே” என்கிறபடியே ஷட்பாவவிகாரஸ்பதமாய் - கர்ப்பத்தில் பிண்டாவஸ்தையுடன் வஸித்திருப்பதும், பத்துமாஸமானவாறே, கர்ப்பத்தினின்றும் பிறக்கிறதும், பின் பால்யாவஸ்தையாய் வளர் கிறதும், யௌவனாவஸ்தையாய் பாபபுண்யங்களை ஆர்ஜிக்கிறதும், வார்தகாவஸ்தையாய் ஜரிக்கிறதும், மரணாவஸ்தையைடைந்து போய் நரகர நுபவம் பண்ணுகிறதுமாகச்சொன்ன விகாரபாவஷட் கத்துக்கும் ஆதாரமாய், தாபத்ரய ஆச்ரயமாய் - ஆத்யாத்மிகம் என்றும், ஆதிபௌதிகம் என்றும் ஆதிதைவிகம் என்றும், சொல் லப்பட்ட மூன்று தாபங்களுக்கும் வாஸஸ்தானமாய், ஆத் யாத்மிகம் ஆவது சரீரத்தில் நின்றும் வருகிற வாதபித்தவாதி களால் ஸம்பவிக்கிற துக்கம்; ஆதிபௌதிகம் ஆவது ஸர்ப்ப வ்ருச்சிகரதி பூதங்களால் வருகிற துக்கம், ஆதிதைவிகம் ஆவது அசந்யாதபாதிகளால் வருகிற துக்கம், அசாநி - இடி ஆபதம் - வெய்யில் இவற்றுக்குத் தங்குமிடமாகி என்றது, பகவத்ஸ்வரூ பத்தை மறைப்பித்து " பகவத்ஸ்வரூபதிரோதாகரீம் ” என்ற படி பகவானுடைய ஸ்வரூபாதிகளை மறைப்பசெய்து, இங்கு பக வத்ஸ்வரூபாதிகளின் ஜ்ஞாநபார்த்தமான ஆத்மாவினுடைய ஜ்ஞா நாதிகளையும் ப்ரகாசிப்பியாதே மறைப்பவைத்து என்னவுமையும்; விபரீதஜ்ஞாநத்தை ஜநிப்பிக்கக்கடவதாய் "விபரீதஜ்ஞாநஜநீ” என்கிறபடியே விபரீதஜ்ஞாநத்தைப் பிறப்பிக்கக்கடவதாய், அதா வது பகவத்ஸ்வரூபாதிகளையும் ஆத்மஸ்வரூபத்தையும், ஆத்மலக்ஷ ணமான ஜ்ஞாநாதிகளையும் மறையச்செய்துமாத்திரமன்றிக்கே, ‘அநாத்மந்யாத்மபுத்திரியா’ என்னும்படி அநாத்மாவான தேஹத் தில் ஆத்மபுத்தியையும், இதரவிஷயங்களில் பர்த்தாநிவிஷயப்ரா வண்யத்தையும் ஜநிப்பிக்கைமுதலான துர்புத்தியையும் பிறப்பிக்கு மது என்றபடி. ஸம்ஸாரவர்த்தகமான ஸ்தூலசரீரத்தை ஸம்ஸா ரத்தை வளரச்செய்வதாகிற ஸ்தூல தேஹத்தை உபேக்ஷ்யோ டே பொகட்டு " ம்ருத்யும் ப்ரியமிவாதிதிம்” என்னும்படி-தன்னு டைய ஜ்ஞானத்தாலே இந்த சரீரம் போகவேணும், பகவத் ப்ரா ப்தியை சீக்ரமாகப் பெறவேணும் என்று தேஹத்திலே ஜிஹாஸை யோடே, உதாஸீன த்வ்யத்தைப் பொகட்டுமாப்போலே பொக ட்டு, ஸுஷும்நாநா பௌதிகஸரீரம்போலன்றிக்கே பகவத்குணானுபவஜ்ஞானத்தையும் அவ்வனுபவஜந்பஜ்ஞான ஸாத்யமான ஆனந்தத்தையும்கிப்பிவிக்கக் கடவதாய், பகவதனுபவைகபரிகரமாய் பகவானை அனுபவிக்கைக்கு அத்விதீய ஸாதனமாய்; ஒளிகொண்ட சோதியும் ஆயிருக்கிற அப் ராக்ருத விக்ரஹத்தைப்பெற்று "ஒளிகொண்ட சோதியுமாய்” என்று ஆழ்வாரருளிச்செய்தபடியே, தேஜஸ்ஸை உடைத்தாய்க் கொண்டு ப்ரகாஸத்தை யுடையதான அப்ராக்ருத சரீரத்தைப் பெற்று, முடியுடை வானவர் முறைமுறை யெதிர்கொள்ள கிரீ டங்களை யுடையான நித்யஸூரிகள் வரிசைவரிசையாக எதிர் கொண்டுவர, நிரதிசயாநந்தமயமான திருமாமணிமண்டபத்தைப் ராபித்து ப்ரஹ்ம ருத்ராதிகளுடைய மண்டபங்களில் காட்டில் அதிசயத்தையுடைத்தாய்- ஆநந்தமயமாகி- ஸ்ரீமத்தமாய்- விலக்ஷ ணமான மணிகளாலே கசிதமாயிருத்துள்ள ஆஸ்தானமண்டபத் தைக்கிட்டி, லக்ஷ்மீஸஹிதனாய் “ச்ரீஸஹாய:” என்கிறபடி பெரிய பிராட்டியாரோடே கூடியிருக்குமவனாய், பூமிநீளா நாயகனாய் “ஏவம் பூதபூமீநீளா நாயக:” என்றும் “உபாய்யாம் பூமிநீளாப் யாம்” என்றஞ்சொல்லுகிறபடியே பார்வத்வந்தாராயிருக்கிற பூமி நீளைகளாகிற தேகிமார்க்கு நாயகனாய், விலக்ஷண விக்ரஹயுக்த னாய் “நீலதோயதமத்யஸ்தா” என்றும், “நீலமேக நிபச்யாமம்” என்றும், “நீலமுகில்வண்ணன்” என்றுஞ்சொல்லுகிறபடியேவிலக்ஷணமான திவ்ய திருமேனி விஸிஷ்டனாய், குழுமித்தேவர் குழாங்கள் கைதொழ ஸமூஹத்திலிருக்கிற நித்யமுக்தருடைய ஸமூஹங்கள் கைதொழ, சோதிவெள்ளத்தினுள்ளே திவ்ய ஆயுத திவ்ய ஆபரண நிவ்யவஸ்த்த்ர திவ்யமால்ய திவ்ய அங்காங்ககளு டையவும், பிராட்டிமாரோடே யிருக்கையான சேர்த்தியுடையவும் நித்யமுக்தருடைய சேர்த்தியுடையவும், முத்தினதேஜ:ப்ரவாஹத் துக்குள்ளே, எழுவது ஓர் உருவான கீழிவ் உபபாதித்த தேஜோவிஸேஷங்களிற்காட்டில் மேலேவெழுகிறதாய் அதிப்ரகாசமாய் அத்யந்தரமாய், அத்விதீயமான ஸ்வரூபத்தை உடையவனாய், “உருவான” என்று திருமேனியைச் சொல்லவுமாம்; ஸ்ரீ வைகுண்டநாதனை ஸ்ரீ வைகுண்டத்துக்கு நிர்வாஹகனானவனை, நித்யாநுபவம் பண்ணி நித்யபாகவதநுபவம் செய்து “நித்யம்” என்றதுயாவதாத்மபாவி என்றபடி; அதாவது "அப்ரஹ்மபுவனால்லோகா:” என்று பகவான்றானே அருளிச்செய்கையாலே ஸ்வர்க்காநுபவம் தொடாங்கி சதுர்முக ஐச்வர்யமீறாகவுண்டான அநுபவங்களெல்

p54

லாம் இந்த லோகத்தில் பண்ணின ஸுக்ருதகர்மத்துக்கு ஈடான வைகாகையாலே அல்ப பலங்களாய், புநர்ஜன்ம ஹேதுக்களாய், அநித்யங்களாயிருக்கையாலே நித்யாநுபவங்கள் என்று சொல்ல வொண்ணாதிறே; கைவல்யாநுபவம்- பகவதநுபவ அபேக்ஷையில் ஸ்ஸீமையாலே அல்பமாய், ஸ்வர்க்காத்யநுபவாபேக்ஷயா நித்ய மாயிருந்தாலும்- காளாத்யபாதிஷ்ட்டியாயேந ஆத்மவுஸ்து இருக்குமளவும்- புருஷ அபவத்தாலே ஸ்த்ரீயானவள் தன்னு டைய பௌவகாத்பநுபவத்தைத் தானே பண்ணுமாபோலே பாதா(ஸாயா)நுபவம் என்று சொல்லப்படும்; பகவதநுபவம்அவையிரண்டும் போலன்றிக்கே நித்யமாயிருக்கும் என்றபடி; நித்யகிங்கர ஸ்வபாவனாகை “நித்யகிங்கர:” என்றபடி சேஷமந கக்கிங்கான் என்கிற ஸ்வபாவமுடையவனாகை. அதாவது- பா வதாத்மபாவி என்றபடி. நித்யசப்தத்துக்கு ப்ரதிதினம் என்று அர்த்தம் சொல்லிவ்- “ந காலஸ்தத்ர வை ப்ரபு:” என்கிறபடியேகாலக்ருத பரிணாமமில்லாத தேசத்துக்கு இந்த பூலோகம்போலே காலக்ருத பரிணாமம் ஸம்பவித்து கர்மலோகம் என்று சொல்லும் படிவருமிறே. ஆகையாலே யாவதாத்மபாவி பகவதநுபவஜநித ப்ரீதிகாரித கைங்கர்யம்பவபவன் ஆகுமதுஎன்று தாத்பர்யம்.(30)

p55

வம் ஊர்வகாமதுக்” என்னக்கடவதிறே! க்ருச்ர புண்யக்ஷேத்ராங்க ளிலேபோதல் புண்யநதீ தீரங்களிலேபோதல் பாபநாசார்த்தமாகப் பண்ணும் ப்ராயச்சித்தரூபமான ஸுவர்ணக்ருச்ரதான க்ருச்ராப் கர்மாநுஷ்டானத்தாலும்,) சாந்த்ராயண "புத்த்வா சாந்த்ராயணம் “சரேத்” இத்யாதிப்படிபாய் அனுஷ்டிக்கும் சாந்த்ராயணவ்ர தத்தாலும். புண்யநதீஸ்நாந பாபமானது நீங்ககைக்காகவும் புண்ய மானது வருகைக்காகவும், பூலோகத்திலுள்ள கங்காதி புண்ய நதிகளில் பண்ணும் ஸ்நாநத்தாலும், வ்ரத அனந்தவா லக்ஷ்மீவ்ர தாதிதிவஸங்களாலும், சாதுர்மாஸ்ய ஆஷாடகத்த ஏகாதசி தொ டங்கிக் கார்த்திக சுத்தஏகாதசி பர்யந்தமாக உண்டான நாலுமா ஸத்துக்கும் "விஷ்ணுகோப்கம்” என்றேபோம் அந்த சாதுர் மாஸ்யத்தில் எங்கும் ஸஞ்சரியாமல் ஓரிடத்தில் நிற்கவேணு மென்கிற தீக்ஷையாலும், இது-ஜன்பானிகளுக்கும் கர்மநிஷ்டநிரு ஹஸ்தருக்கும் ஒக்குமிறே! பலமூலாச அாரண்யபலகளையும் ஸுரணைமுதலாக உண்டான கந்தமூலாதிகளையும் ஆஹாரம்பண் ணிக்கொண்டிருக்கோலும், பாகாஸ்த்ராப்யாஸ பாகாஸ்த்ரங்களினு டைய அப்யாஸத்தாலும், வைாராதன தேவபித்ரு ப்ராம்மண

p56

வைாராதனங்களாலும், அதவா- பாாஸ்த்ராப்யாஸ ஸமாராதன என்கையாலே பாகாஸ்த்ராப்யாஸம் பண்ணி க்ராந்தபாந்த்யர்த்தம் பண்ணுகிற ஸமாராதனத்தாலும் என்னவுமாம்; ஜப ஸதன ஹோாதி ஸங்க்யையாகப்பண்ணும் ஜபத்தாலும், தர்ப்பணாதிகர் மாநுஷ்டானத்தால் வந்த காயாேஷணத்தாலே தேவபித்ரு ஆதி களுடைய தர்ப்பணாதிகளான கர்மங்களின் அனுஷ்டானத்தாலும் உண்டான ஸ்ரீரஸோஷணத்தாலே, பாபகாசம் பிறந்து பாபங் களுக்கு க்ஷயம் பிறந்து, அத்தாலே இந்த்ரியத்வாரா ப்ரஸரிக்கிற தர்மபூதஜ்ஞானத்துக்கு அத்தாலே என்றது- அந்ததாபக்ஷ்யத் தாலே என்னுதல், அன்றிக்கே, காயாேஷணத்தாலே என்னு தல், “மகஇந்த்ரியேண” என்னும்படி அந்தரிந்திரியமாகிற மநஸ் ஸை ஸஹாயமாகக்கொண்டு ப்ரவர்த்திக்கிற இந்த்ரியத்வாரா ஸுகதுக்கங்களை க்ரஹிக்குமதாயி, ஆத்மாவுக்கு தர்மபூதஜ்ஞானத் துக்கு, ஸ்பாதிகள் விஷயம் அல்லாமையாலே இதாவிஷயங்க ளான ஸ்ப்பாதிகள் விஷயங்களல்லாததினாலே, விஷயவைராக்யம் பிறந்து பக விஷயத்தில் அபேக்ஷை ஜநித்து, யம யமம் ஆவது பாஹ்ய இந்த்ரியநிக்ரஹம், நியம நியமம் ஆவது- அந்தரிந்த்ரிப் நிக்ரஹம், பாஹ்யபரிசுத்தி என்றும், ஆந்தாபரிசுத்தி என்றும் சொல்லுவார்கள்; ஆஸநம் ஆஸகம் ஆகிறது- கர்மாங்கம் குக்குடாஸனம்- பத்மாஸனம் முதலியவை ப்ராணாயாம-ப்ராணயஈ மம் ஆவது- ஒரு யாமத்தளவும் பஞ்சவாயுக்களை கவாத்த்ரக்கால் சரீரத்தினின்றும் புறப்படாதபடி பிடித்துக்கொண்டிருக்கை, ப்ர த்யாஹார ப்ரத்யாஹாரம் ஆவது- பஞ்சவாயுக்களை ஸாத்மிக்க ஸாத்மிக்க வெளியில் புறப்படவிடுகை, அதவா- ப்ரத்யாஹாரம் என்பதற்கு காயாேஷணத்துக்குத்தக்க ஆஹாரத்தையும் சொல் லவுமாம்; பர்காணத்துக்குச்சேருமது முதலில் சொன்னதாகும்; த்யான த்யாகம் ஆவது- அவிச்சிந்நஸ்மரணம், தாரண தாரணம்

p57

(அவ) ஏவம்பூதமான கர்மயோகத்தினுடைய ப்ரயோஜனத் தை யருளிச்செய்கிறார்- (இதுதான்) என்று தொடங்கி. கூஉ இதுதான் ஜ்ஞானயோகத்துக்கு ஸஹகாரியாய், ஐஶ்வர்யத்துக்கு ப்ரதாநஸாதனமுமாயிருக்கும்.

p58

ஙு. ஜ்ஞானயோகமாவது இப்படி யோகஜன்மபான ஜ்ஞானத்துக்கு ஹ்ருதயகமலம் ஆதித்தியமண்டலந்தோடக்க மான ஸ்தல விசேஷங்களிலேழுந்தருளியிருக்கிற ஸர்வேஶ்வ ரனை விஷயமாக்கி, அவ்விஷயம்தன்னை சஙகசக்ர கதாநரமாய் பீதாம்பராயுக்தமாய். கிரீடாதி நூபுராந்த திவ்ய பூஷணலங் கிருதமாய், லக்ஷ்மீஸஹிதமாகவுமநுபவித்து, யோகாப்யாஸ க்ரமத்தாலே அனுபவகாலத்தைப்பெருக்கி அவநத பாவனாரூப மாக்குகைகை. ஙச இதுதான் பக்தியோகத்துக்கு ஸஹகாரியுமாய், கைவல்யமோக்ஷத்துக்கும் ப்ரதானஸாதனமுமாயிருக்கும்.

p59

க்ஷாத்கரிக்குமதில்லாமையாலே ஆத்மஸ்வரூப ப்ரகாரத்துக்குமே ஜ்ஞானம் ஸாதனமாயிருக்கும் என்றதாயிற்று.

p60

(அவ) பக்தியோகமாவது ஏது? என்ன, அருளிச்செய்கிறார் (பக்தியோகம் ஆவது) என்ற தொடங்கி,

p61

ஙரு- பக்தியோகமாவது இப்படி தைலதாராவதவிச்சிந்ந ஸ்மிருதி ஸந்தான ரூபமான அனுபவம் ப்ரீதிரூபாபந்நமாக்கு கையும், அது தன்னையறியப் பார்த்தால் ப்ராரப்தகர்மங்கழி கையும், ஸாதனஸாத்யங்களை யநுஸந்தித்து அதினுடைய ஸங்கோச விகாஸாாம்படி பரிணமிக்கையும்,

p62

மூ- ஙசு- ப்ரபத்யுபாயமாவது- இப்படி கர்மஜ்ஞாநஸஹ க்ருதயைான பக்தியோகத்தில் அசக்தர்க்கும் அப்ராப்தர்க்கும் ஸுகரமுமாய், சீக்ரபலப்ரதமுமாய், உபாயம் ஸக்ருத்தாகை யாலே உபாயாநுஷ்டான ஸமனந்தரமுண்டாகக் கடவதான பகவத்விஷயாநுபவங்களெல்லாம் ப்ராப்யகோடி கடிதங்க ளாகையாலே ஸ்வரூபாநுரூ மாயிருக்கும்.

p63

அவ-ப்ரபத்திக்கு லக்ஷணம் யாது? ப்ரபத்தி பண்ணும் அதிகாரிகள் யாவர்? ப்ரபத்திக்கும் கர்மஜ்ஞாநபக்திகளுக்குமுண்டான வாசிகள் யாவை? ப்ரபத்தி பண்ணும் அதிகாரிகள் பரிஹரிக்கவேண்டியவைகள் எத்தனை?

p64

கும் கர்மந்தான் அபக்தனாய்க் கர்மம் பண்ணினாலும், அபக்தனாய் ஜ்ஞானமுடையவனானாலும் பக்தியானைது ஜ்ஞானவிசேஷமாகை யாலே அவை நிவர்த்திகமாட்டா. 'கர்மண்யகர்ம' என்றும், 'அகர்

p65

மணி ச கர்ம" என்றும் “புபுத்திமான்” என்றும், “ஸயுக்த:” என்றும், “க்ருத்ஸ்ந கர்மக்ருத்" என்றுமிராகாரத்தாலே ஜ்ஞானத் துக்கு அநேக அவஸ்தா விஸேஷங்களுண்டாயிருக்க, ஐச் வர்யார்த்தமாய்க் கர்மத்தைப் பண்ணுமவனுக்குபகவத்ப்ராப்தியும் கைவல்யமும் ஆகிற இரண்டும் த்யாஜ்யமாயிருக்கும். மோக்ஷத்து க்கு ஸாதனமாகக்கர்மத்தைப்பண்ணுமவன்-கைவ தர்மங்களுடை யவும், ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்களுடையவும் த்யாக பூர்வகமாக பகவதர்ப்பண புத்தியாலும் ப்ரீதியாலும் பண்ணுமவனாகை யாலே ப்ரீதிரூபமானதே பக்தி. ஆகையாலே, கர்மயோகந் தான் ஸ்வயமேவ பக்தி யோகத்துக்கு ஸஹகரிக்குமதாப் ருக்கும், ஜ்ஞானயோகந்தானும் பக்திக்கு ஸஹகரிக்கும்படி எங்ஙனே என்னில், மோக்ஷார்த்திக்கு-ஐஸ்வர்ய கைவல்யங்களி ரண்டும் த்யாஜ்யமாய், பகவத்ப்ராப்தி உபாதேயமாய், கர்மத் தைப்பண்ணும்போது ஞானபக்திகள் இரண்டும் உடையனாய் பண்ணுகையாலே, கர்மந்தான் எப்படி பக்திக்கு அங்கமாய் இருக்குமோ அப்படியே ஜ்ஞானமும் பக்திக்கு அங்கமாயிருக்கிற படி. அதாவது-அங்கமாயிருக்குமத்தசையிலே ப்ரீதிரூபாவஸ்தை தனக்கில்லாமையாலேஜ்ஞானமானது மேல் ப்ரீதிரூபாவஸ்தையை அடைந்துபக்தியாகும். ஆகையாலேஸஹகரிக்குமதாயிருக்கும்என் றபடி.ஆனால், ஜ்ஞானந்தானேபக்தியாமோ ? என்னில் “பக்திஞ் ச ஜ்ஞானவிஸேஷ:”என்று சொல்லும்போதுஸாக்ஷாத்ஜ்ஞானத் துக்கு ஜ்ஞானவிஸேஷம் என்று சொல்லவொண்ணாதிறே, ஜ்ஞா னத்திற்குவிஸேஷாவஸ்தையைச் சொல்லுகையாலே விஸேஷாவ ஸ்தையை உடைத்தான ஜ்ஞானத்துக்கு பக்தியென்று பேராம். அந்த விஸேஷாவஸ்தையுண்டாகும்படி ஸஹகரிக்குமதாயிருக்கும் ஜ்ஞானந்தான், கர்மஸாத்யமான ஜ்ஞானத்தாலே பக்திக்கு ஸஹக ரிக்குமதாயிருக்கும் என்கிற நிர்ப்பந்தமில்லை. கர்மயோகந்தான் அங்கியாயிருக்கும்போது- ஜ்ஞானபக்திகளிரண்டும் அங்கங்களாய் ஸஹகரிக்குமவையாயிருக்கிற ஆகாரமுண்டாயிருக்க, ஜ்ஞான யோகந்தான் ஸநாக்ஷியாயத்தாலே, கர்மயோகத்துக்கும் அநு காரியாய் பக்தியோகத்துக்கும் அங்கமாய் ஸஹகரிக்குமதாயிருக் கும்.கர்மயோக-பக்தியோகங்களிரண்டும்ஜ்ஞானயோகத்துக்குஅங் கங்களாய் ஜ்ஞானயோகந்தான்அங்கியாயிருக்கும்போது ஜ்ஞான யோகத்துக்கும் ஸஹகரிக்குமதாய் பக்தியோகத்துக்கும் ஸஹகரித் குமதாயிருக்குமிறே கர்மயோகந்தான். பக்தியோகந்தான், அங்கி யாய் ஜ்ஞானகர்மங்களாகிறவிரண்டு யோகங்களூந்தனக்கு அங்கங் களாயிருக்கும்போது ஜ்ஞானயோகத்துக்கும் ஸஹகரிக்குமதாய் கர்மயோகத்துக்கும் ஸஹகரிக்குமதாயிருக்கும். இப்படி தத்வ ஸ்திதியிருக்கையாலே, கர்மயோகத்துக்கு முன்பே ஜ்ஞானபக்தி யோகங்களிரண்டு முண்டாகையாலேயும் ஜ்ஞானயோகத்துக்கு முன்பே கர்மபக்தி யோகங்களிரண்டின் விஷயத்தில்ஜ்ஞானமுண் டாகையாலும், பக்தியோகத்துக்கு முன்பே கர்மஜ்ஞானயோகங்க ளிரண்டின் விஷயத்தில் பக்தியுண்டாகையாலும் கர்மயோக ஸஹ க்ருதையாயும், ஜ்ஞானயோக ஸஹக் ருதையாயுமிருக்கும் பக்தியோ கந்தான் "கர்மஜன்யம் ஜ்ஞானம்-ஜ்ஞானஜன்யம் பக்தி" என்றிங் ஙனே சொல்லுகிறது. யோகஜன்யம் என்கிறதுமாத்திரம் கொண்டு ஜ்ஞானத்துக்குண்டான ஓர்வவாந்தரவிஶேஷம்சொல்லுகையிறே அதுவே முக்யமாகச்சொல்லில் ஸாந்த்ரஜன்ய ஜ்ஞானாதிகளுக்கும் ஸதாசார்யோபதேசத்தால் வந்த ஜ்ஞானாதிகளுக்கும் வையர்த்யம் வருமிறே! ‘பரீக்ஷ்யலோகான்' இத்யாதி இபாகாரத்தாலே சிலகால ஸாத்யங்களாய், கிளம்ப பஸ்பாதங்களாய் காபசோஷணாதிகளால் ஸாதிக்குமவையாய் அத்திமஸ்மிருதியில்லாதபோது பலியாமலிரு க்குமவையாய் சேதனருடைய அத்யந்தபகவத்பாரதந்தர்யைகரூப ஸ்வரூபத்துக்கு விரோதிகளாயுமிருக்கையாலே "இப்படி கர்மஜ் ஞானஸஹக்ருதையாயின பக்தியோகத்தில் அஸக்தர்க்கும்" என்ற படி. அஸக்தர்க்கும் கீழ் சொன்ன கர்மஜ்ஞானாந்வித பக்தியில் ஸக்தியில்லாதவர்க்கும், அநுலோமாதிகாரிகளுக்கும் என்றபடி. அப்ராப்தர்க்கும் கர்ஸாதிகளில் அதிகாரமாகிற ப்ராப்தியில்லாத வர்க்கும், அத்ரைவர்ணிகர்க்கும், ப்ரதிலோமாதிகாரிகளுக்கும் என் றபடி, ஸூகரமுமாய் ஶேஷதமான உபாஸநங்களைப் போலே துஷ்கரமாயிருக்குமதன் றிக்கே ஸுகஸுபமுமாய் சீக்ரபலப்ரதமுமாய் “க்ஷிப்ரம்பேவபாநாதிசீ" என்கிறபடியே ஶீக்ரமரக பகவத்நுப வத்தைப்பண்ணிவிக்குமதாய்; உபாயம் ஸக்ருத்தாகையாலே "ஸக் ருதேவ" என்றும் "ஸக்ருதேவாஹி” என்றும், “சித்தியேயமையுங்'” என்றுஞ்சொல்லுகிறபடியே உபாஸனம்பண்ணுமது ஸக்ருத் ஆகையாலே, உபாயஅனுஷ்டானமணந்தரம் உண்டாகக்கடவ தான பகவத்விஷய அனுபவங்களெல்லாம் "ப்ரபத்தயே” என்று விதிதோபாயவாண அநந்தரமுண்டாகத்தக்கதான பகவத்விஷயத்

p66

தில் அநுபவிக்கிற அநுபவங்களெல்லாம், ப்ராப்யகோடிகடிதங் கள் ஆகையாலே புருஷார்த்தகோடியில் அநிவிதங்களாகையாலே அதாவது- பூர்வவாக்யத்தில் சொல்லுகிற உபாயவாணதசையி லே புருஷகாரமும் ஆஶ்ரயணைளகவ்யாபாரக ஆஶ்ரிதஸௌகர் யாபாதக குணயோகமும் விக்ரஹயோகமும் ஆகிறமூன்றும் உபா யவணத்துக்குஅனுகூலமாயிருக்கையாலேப்ரபத்யே என்னும்வா ணாந்தரம் அந்தபுருஷகாராதித்ரயமும் உத்தரவாக்யத்தில் சொல் லுகிற லக்ஷ்மீவிஶிஷ்டமும், ஸெளபர்யாதக கார்யாபாதககுண விபாகமந்றிக்கே இருக்கிற கல்யாணகுணயோகமும் ஶேஷத்வ மும் ஸகலவிதகைங்கர்ய ஸம்பத்தியும் வைபோக்த்ருத்வாதிதோஷ நிவ்ருத்தியுமுடையனானசேதனனுக்குப்பாய்மபாய்த்தோன்றுமாப் போலே உபேயதசையிலும் ப்ராப்யமாய்த்தோன்றும் என்றபடி. உபாயவாணதசையில்புருஷகாராதித்ரயத்தையுமவைத்துக் கொண்டு ஸௌகர்யாபாதக கார்யாபாதக குணவிசிஷ்ட விக்ரஹத்வாக்ருதி யானது வாணத்துக்கு அனுகூலமாய்த்தோற்றும். புருஷகாரமும் அப்படியே தோற்றும். புருஷகாரத்திற்கு“லக்ஷ்மீ புருஷகாரத்வே நிர்விஷ்டா" என்றபடி உபாய்வமின்றிக்சேயிருப்ப தாய்த்தோற் றுகையாலே, உபேயவாணதசையில் புருஷகாராதித்ரயமும் ப்ராப் யகோடியிலே அன்வயிக்கும் என்றபடி. இவனுக்காகவிறே அவ னுக்கு உபாயவிஶேஷத்தில் அன்வயமிருப்பது. ஸ்வரூபஅனுகூல மாயிருக்கும் ப்ராபகாந்தரபரித்யாகபூர்வகமாக வித்தோபாயவர ணம் பண்ணுமவனாகையாலே ப்ராப்யாந்தரங்களில் போகாதபடி யான இவனுடைய ஸ்வரூபத்துக்கு அனுகூலமாயிருக்கும்.

p67

ஙக-இதுதான்-ஆர்த்தருபப்ரபத்தி என்றும், த்ருப்தரூபப்ர பத்தி என்றும் இரண்டுபட்டிட்டிருக்கும்.

p68

ஙஅ. ஆர்த்தப்ரபத்தியாவது- நிர்ஹேதுகபகவத்கடாக்ஷ மடியாக ஸாஸ்த்ராப்யாஸத்தாலும், ஸதாசார்யோ பதேஶத்தா லும் யதாஜ்ஞானம் பிறந்தவாறே பகவதனுபவத்துக்கு விபரீ தமான தேஹஸம்பந்தமும், தேசஸம்பந்தமும் தேசிகருடைய ஸஹவாஸமும் துஸ்ஸஹமாய் பகவதனுபவத்துக்கேகாந்தமாம் படி விலக்ஷணமான தேஹத்தையும் தேசத்தையும், தேஶிகரை யும், ப்ராபிக்கையில் த்வரையிஞ்சியுயுமூப்புப்பிறப்பிறப்புப்பி ணியீயுமாறுசெய்வான் திருவேங்கடத்தானாகையாலே ‘திருவே ங்கடத்தானே! புகலோன்றில்லாவடியேன்’ என்றும், “வேங்க டத்துறைவார்க்கு நம: என்றும் பூர்ணப்ரபத்தி பண்ணி; பல நீ காட்டிப்படுத்தாயோ இன்னும் கெடுப்பாயோ, இக்கரையேறி யிளைத்திருந்தேனினியடைய வருளாய் திருவாணை நின்னா ணை கண்டாய், இனி நான் போகலொட்டேன்” என்று தடுத்தும் வளைத்தும் பெருகை.

p69

படி. பிறப்புக்கு விசேஷமாகிறபோது பரி (5) த்ரா (6) ணாய (7) ஸா (8) தூ (9) நாம் (10) என்ற தல்; வீயுமாறு நசிக்கும் ப்ரகாரம் செய்வான்-செய் பூமவன், திருவேங்க டத்தானாகையாலே திருமேலேழுந்தருளியிருக்கிற க்ருஷ்ணன் ஆனது தனாலே, திருமலைமேலேழுந்தருளியிருக்கிற க்ருஷ்ணன் என்றது, ‘மாம்வ்ரஜ’ என்று கண்ணன் அருளிச்செய்கையாலும் “மத்பாத ஸேஷிணம்புஸாம்” என்று திருவேங்கடத்தான் அருளிச் செய்த தாலும், இருவரும் உபாயார்த்தப்ரவர்த்தகராகையாலே அருளிச் செய்தாரென்று தாத்பர்யமாகக் கடவது, திருவேங்கடத்தானே புகல் ஒன்று இல்லா அடியேன் திருமலைமேலேழுந்தருளியிருக்கிற ஸ்வாமீ என்று ஸம்போதனை, உன்னையொழிய ஈஷாகாரம் ஒன் றும் இல்லாத அடியேன், என்னும் எனவும் வேங்கடத்துறைவா ர்க்கு நம: என்றும் பூர்ணப்ரபத்திபண்ணி திருவேங்கடமலையிலே நித்யவாஸம் பண்ணுமவனுக்கு நம: எனவும் பூர்ணமான ப்ரபத் தியைப்பண்ணி ‘நம: என்றதும்-ப்ரபத்தி என்றதும் பர்யா யம். டல நீ காட்டிப்புகுப்பாயோ? ப்ரபதனத்தைப் பண்ணின அனந்தரமும் பஹுவான சப்தாதிகளைக்காட்டி அவற்றிலே என்னைத்தள்ளிப் பார்க்கிறாயோ? இன்னம் கெடுப்பாயோ? நான் ப்ரபத்தியைப் பண்ணி உன்னை ப்ரராபித்த பின்னும் என்னை இந்த்ரிய போகங்களிலே தள்ளி நசிக்கும்படி பார்க்கிறாயோ; இக்கரையேறி இளைத்து இருந்தேன் இனி அடைய அருளாய் லீலா விபூதியாகிற ஸம்ஸார ஸமுத்திரத்தினுடைய இந்தக்கரையிலே ஏறி அனாதிகாலந்தொடங்கி ஜென்மபரம்பரைகளில் நலிவுபட்டேன், இப்பொழுது நான் உன்னை ப்ராபிக்கைக்குக்ருபை பண்ணுவாயாக, திரு ஆணை நின்ஆணை கண்டாய் உனக்கு ப்ரீதி விஷயமான பிரா ட்டியின் மேலாணை அவளுக்கு ப்ரீதிவிஷயமான உன்மேலாணை காண்புதி, இனி நான் போகல் ஒட்டேன் என்று இனிமேல் உன்னை நான் என்னைவிட்டு அகன்று புறம்பே போக விட ஸம்மதிக்கமாட் டேன் என்று, தடுத்தும் வளைத்தும் பெறுகை வழிமறித்தும் சூழ சுற்றிக்கொண்டும் பகவத்ப்ராப்தியை ப்ரார்திக்குமது.

p70

ஙு௯. த்ருப்தரூபப்ரபத்தியாவதுசரீராந்தர ப்ராப்தியிலும்ஸ்வர்க்க நரகானுபவங்களிலும் விரக்தியும் பீதியும் பிறந்து, அதினு டைய நிவ்ருத்திக்கும் -பகவத்ப்ராப்திக்கு முறைபாக ஸதா சார்யோபதேச க்ரமத்தாலே உபாய ஸ்வீகாரம்பண்ணி விபரீத ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்தராய் வேத விஹிதமான வர்ணாச்ரமானு ஷ்டானமும் பகவத்பாகவத கைங்கர்யமும் மானஸ வாசீக காயிகங்களாலே யதாபலமனுஷ்டித்து ஈச்வரன் (1) சேஷியாய், நியந்தாவாய் (2) ஸ்வாமியாய் (3) சரீரியாய் (4) வ்யாபகனாய் (5) தாரகனாய் (6) , ரக்ஷகனாய் (7) போக்தாவாய் (8) , ஸர்வக்ஞனாய், ஸர்வசக்தியாய் (10) , ஸர்வஸம்பூர்ணனாய் (11) , அவாப்தஸமஸ்தகாம (12) னாயிருக்கிற ஆ காரத்தையும், தான் அவனுக்கு-சேஷமாய், நியாம்யமாய், ஸ்வ ம்மாய், சரீரமாய், வ்யாப்யமாய் தார்யமாய் ரக்ஷ்யமாய், போ க்யமாய், அஜ்ஞனாய், அசக்தனாய், அபூர்ணனாய், ஊடேக்ஷ னாயிருக்கிற ஆகாரத்தையும் அநுஸந்தித்துக்கொண்டு “களை வாய் துன்பம் களையாதொழிவாய் களைகண் மற்றிலேன்” என்று உபாயத்தில் ஸர்வபரங்களையும் அவன் பக்கலிலே பொகட்டு நிர்பரனாயிருக்கை.

p71

விரக்தியும், பீதியும், பிறக்கலாமிறே. அதினுடைய நிவ்ருத்திக்கும் அந்தபய நிவருத்திக்கும், அன்றிக்கே ஸ்ரீராந்தாப்ராப்தி நிவ்ருத் திக்கும், ஸ்வர்க்கானுபவ நிவ்ருத்திக்கும் நரகானுபவநிவ்ருத்திக்கும் என்றுஞ்சொல்லவுமாம். அங்ஙனமன்றிக்கே-அம்மூன்று நிவ்ருத் திகளுடன் பயநிவ்ருத்தியையும் கூட்டி நான்கின் நிவ்ருத்திக்கும் என்றுஞ்சொல்லவுமமையும். பாபகர்மத்தை விடுகைக்குப் பயம் பிறந்துவிடலாம். புண்யகர்மத்தை பயம் பிறந்து விடுகை கஷ்ட மன்றோ? என்னில்- புண்யகர்மமும் ஜன்மஹேதுவாகையாலேஜன் மநாரணபுண்ய முமாகவு மாம். “வர்த்ததே மே மஹாத் பயம்”என் கிறபடியே-பயவிசிஷ்டமான உபயவித கர்மங்களிலும் விரக்தியும் பீதியும் பிறக்கலாமிறே! பகவத் ப்ராப்திதிக்கும் உறுப்பாக ஸுக பாவநை க்ஷணையாபகவத்ப்ராப்திக்கும்அனுகுணமாக, ஸதாசா ர்ய உபதேசக்ரமத்தாலே ஜ்ஞான அனுஷ்டான பரிபூர்ணராய்,க்யா த்யா திகளுக்கன்றிக்கே சேதனருடையஹிதத்திலேகண் வைத்துக் கொண்டு உபதேசிக்கிற ஸதாசார்யனுடைய க்ரமஉபதேசத் தாலே, க்ரமம் என்றது தாபாதி ஸம்ஸ்காரக்ரமம்என்னுதல்,ஸிஷ் யனுக்கு ஜ்ஞானவிஸேஷம் பிறக்க விஸேஷார்த்த உபதேச க்ரமம் ஆகவுமாகலாமிறே. உபாய ஸ்வீகாரம் பண்ணி அனுஷ்டான பர மான மந்த்ரரத்னத்தில் பூர்வவாக்யப்ரக்ரியையால புருஷகார பூர்வகமான ஸித்தோபாயவாணம் பண்ணி, ஸ்பர்த ப்ரவ்ருத்த நிவ்ருத்தராய் விபரீதப்ரவ்ருத்தியாவது ஈஸ்வரவ்யதிரிக்தமானதேவ தாந்தரப்ராவண்யமும் அகங்காராதிகளாலே ப்ரவ்ருத்திக்கிறஸாத நாந்தர ப்ரவ்ருத்தியும் சப்தாதி விஷயப்ராவண்யமும், ஸ்வஸாம்ய புத்தியால்வருகிறபாகவதாபசாரப்ரவ்ருத்தியும்புத்திபூர்வக,அபுத்தி பூர்வக ஸம்ஜ்ஞையால் வருகிற உத்தராகரூபப்ரவ்ருத்தியும் ஆகிற விவை முதலான ஸமஸ்தத்தையும் சொல்லுகிறது. இவற்றில் நின்றும் நிவ்ருத்தராய், விடுபட்டவராகி என்னவுமாம்; வேத விஹிதமான வர்ணாஸ்ரம அனுஷ்டானமும் “ஸ்ருதின்மிருதிர்மமை வாஜ்ஞா” என்கிறபடியே- ச்ருதிஸ்மிருதிகளாலே “இதம் குரு இதம் மாகார்ஷீ:” என்று விதித்துச்சொன்ன வித்யாத்மகமான ஸத்கர்மப்ரவ்ருத்தியும், நிஷேதாத்மகமான துஷ்கர்மநிவ்ருத்தியும் தம்முடைய வர்ணத்துக்கு அனுகுணமாகவும் ஆஸ்ரமத்துக்கு அனுகுணமாகவும் நடத்திக்கொண்டு என்று அர்த்தமாவதன்றிக் கே ப்ராஹ்மணாதி மூவர்க்கும் தங்களுடைய வர்ணானுகுணமாக

p72

வும் ப்ராஹ்மசர்யாதி ஆஸ்ரமானுகுணமாகவும் நித்யநைமித்திகரூப கர்மாதி அனுஷ்டானமும் சதுர்த்தவர்ணருக்கு ப்ராஹ்மணாதிமூவ ருக்கும் சுச்ரூஷை முதலான அனுஷ்டானமும் என்றும் சொல்ல வுமாம். இங்ஙனமன்றிக்கே குலந்தாங்குசாதிபான் நால்வரும் ஸித்தோபாயவரணம் பண்ணியிருந்தால் பூர்வவர்ணாதிகளெல்லாம் ஜென்மாந்தரம் போலே யிருக்கையாலே “தத்ச்சேஷ்டம் ஜென்ம” என்றும் “வர்ணாநாம் பஞ்சமச்சாஸ்ரமாணாம் என்றும், “குலந்த ரும்” என்றும் சொல்லுகிறபடியே முமுக்ஷுக்களாய், கர்மஸம் பந்தத்தாலுண்டான பூர்வவர்ண பூர்வ ஆஸ்ரமங்கள் போய் அஞ் சாம் வர்ணமும் அஞ்சாம் ஆஸ்ரமமும் வரும்படியிருக்கிறவர்க ளாகையாலே ப்ராஹ்மணாதி மூவருக்கும், “லோகஸங்க்ரஹமேவார் த்தம்” என்னும்படிபண்ணுகிற நித்ய நைமித்திக ரூபமான கர்மா னுஷ்டானமும், சதுர்த்தவர்ணாரவார்க்கு கீழ் சொன்ன மூவரும் பாகவத கோடியில் அன்வயித் தவர்களாகையாலே அவர்களுக்குஸல வித கைங்கரியம் பண்ணிக்கொண்டு அவர்கள் புருஷகாரமாக பக வத் கைங்கரியம் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிற அனுஷ்டானமும் என்னவுமாம். ப்ராம்ஹணாதி மூவரும்ஜ்ஞானாதிகாராயிருந்துசதுர்த்த வர்ணரும் ஜ்ஞானாதிகாராயிருந்தால் அம்மூவரும் தங்கள் முக் குறும்பான ஆபிஜாத்யா திகளைப் பரிஹரித்துக்கொள்ளுமவர்களா கையாலே “ப்ரபாவாத் பரமாத்மந:” என்றும் “விஷ்ணுராவ்யப தேஷ்டவ்ய;” என்றுஞ் சொல்லுகிறபடியே பகவத் ஸம்பந்த ப்ர பாவாதிசயத்தாலே “தன்மைதேயம் ததோக்ராஹ்யம்” என்றும், “தொழுமினீர் கொடுமின் கொள்மின்” என்றும் சொல்லுகிறபடி யே அவர்களும் உபதேசா திகளைப்பண்ணலாம், அவர்கள் பக்கல் நின்றும் தாமும உபதேசா திகளைபும்பரிக்ரஹிக்கலாம். இந்த அர்த்தத் தை தர்மவ்யாதன் முதலானார் பக்கலிலே காணலாமிறே! பகவத் பாகவத கைங்கர்யமும் பகவானுடைய கைங்கர்யமும், பாகவதர்க ளுடைய கைங்கர்யமும், மாநஸ வாசக காயகங்களாலே, மநஸ்ஸா லேயும், வாசகத்தாலேயும், காயகத்தாலேயும், அதாவது பகவத் பாகவதர்கள் பக்கல் அனிஷ்டாதி க்ரியைகளை நினையாதே “பல் லாண்டு” என்று மங்களாசாஸனமே நிலைத்திருக்கை ஸ்வரூபம் என்றது மானசத்தால் பண்ணும் கைங்கர்யம். பகவத்பாகவத விஷயங்களில் தாங்கணுபரிப்பது போலவே பிறருமுபகரிக்க நல் வார்த்தையும், அவர்களுடைய கல்யாணகுணங்களைக் கீர்த்திக் கையும் வாசககைங்கர்யம். பகவத்பாகவதர்களுக்கும் ப்ராணாதித னையும், ஸமஸ்த உபசாரங்களையும் பண்ணுகை காயககைங்கர்யம்; ஆகிறவிம்மூன்றுகளையும், யதாஸமனுஷ்டித்து தங்கள் சக்தி எம் மாத்திரம் இருக்குமோ வஞ்சனையின்றிக்கே அம்மாத்ரம் நடத்திக் கொண்டு, ஈச்வரன் ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆகிற ஈச்வரன், சேஷியாய் சந்தன குஸும தாம்பூலாSafeகளைப்போலே ஸமஸ்தசேதன அசே தனங்களையும் தன்னுடைய இஷ்டவிநியோக அர்ஹமாகப்படைத் துள்ள சேஷியாகவும், நியந்தாவாய் ஸ்வபுத்யதீநமாகசேதன அசே தனங்களுடைய எல்லா வியாபாரங்களும் உண்டாகும்படியிருக் கும் நியந்தாவாகவும், ஸ்வாமியாய் சேதன அசேதனங்களைத் தனக்கிஷ்டவிநியோக உசிதவஸ்துக்களாகப் படைத்ததொரு ஸ் வாமி ஆகவும், சரீரியாய் “பஸ்யாத்மா சரீரம்” என்றபடி தங்களை சரீரமாக உடையனான ஆத்மாவாகவும், வ்யாபகனாய் விஷ்ணுசப்தத் தாலே சொல்லுகிற அர்த்தவாபப்தி பஹிர்வ்யாப்திகளையுடைய வ்யாபகனாகவும், தாரகனாய் தன்னுடைய ஸ்வரூபஸங்கல்ப்பங்களை பொழிந்தபோது சேதனசேதனங்களுக்கு ஸத்தாஹாநி பிறக்கும் படி நியமேக அவற்றைப்பற்றி நிற்கும் தாரகன் ஆகவும், ரக்ஷகனாய் சேதனசேதனங்களுக்கு அந்தர்யாமியாய்க்கொண்டு பாலனம் பண்ணுகையும் இஷ்ட, அனிஷ்ட, ப்ராப்தி பரிஹாரங்களைப்பண் ணிக் கொடுக்கையும் ஆகிற ரக்ஷணத்தைப்பண்ணும் ரக்ஷகன் ஆக வும், போக்தாவாய் சேதனசேதனங்களுக்கு அந்தர்யாமியாயிருந் தாலும் சேதனர் போக்தாக்களன்றிக்கே தானே போக்தாவாய் இருக்குமவன் என்றும், தங்களைனுபவிப்பான் அவனென்றுமி றே இவர்கள் நினைவு; வத்ஸனானானுபவமிறே அவனுக்கிருக்ன் ளது. “அஹமந்நம்” என்று இவன் அந்நமாகவும், “அந்நாத:!” என்று அவன் போக்தாவாகவுமிறே ஸ்ருதி சொல்லிற்று. அவன் அந்நமானால் இவன் “அந்நத:” என்று போக்தாவாயிருக்கும்; பதவத்னுபவமிறே இவன் பண்ணுமது! ஸ்ரோஷ்டரூபபோக்த்ரு த்வமில்லையே! “ஜ்ஞாநியை விக்ரஹத்தோடே ஆதரிக்கும்” என்றிறே இவர் தாமே ஸ்ரீவசநபூஷணத்திலருளிச் செய்தது. பத்ததசையில் சேதனனுடைய போக்த்ருத்வம் கர்மானுகுணமா யிருக்கும். பத்ததசையோடு முக்ததசையோடு வாசியற ஈச்வர் னே போக்த்ருத்வமாயிருக்கும் “லோகவத்து லீலாகைவல்யம்” என்கிறபடியே இந்த விபூதிசனுபவம் ஈச்வரனுக்கு இச்சாப்ரய் க்தமாயும்,லீலாப்ரயுக்தமாயுமிருக்கும் ஆகையாலேபோக்தாவாகவும் ஸர்வஜ்ஞனாய் “பஸ்வர்வஜ்ஞஸ்ஸர்வவித்” என்றபடி ஸமஸ்தத்

p73

தையும் அறியும் ஸர்வஜ்ஞனாகவும், ஸர்வ பக்தியாய் “பராஸ்யஸ க்தி:” என்றும் “ஜகத்ப்ரக்ருதிபாவோ யந்நஸாக்தி:” என்றுஞ் சொல்லுகிறபடியே அகடிதகடனாஸாமர்த்யாதி விவிதங்களாப் ஜகத்ப்ரக்ருதிபாவமாயிருத்துள்ள ஸர்வசக்தி ஸம்பன்னன் ஆக வும், ஸர்வ ஸம்பூர்ணனாய் “ஸர்வபூர்ணஸ்ய:” என்றபடி ஸ்வ ரூபாதிகளாலேயும், ஐச்வர்யாதிகளாலேயும் என்றலும் ஒன்றவ் குறைவில்லாதிருக்கும் அந்த ஸம்பூர்ணனாகவும், அவாப்த ஸமஸ்த காமனாயிருக்கிற “உக்பத்யந்தே-ப்ராப்யந்தே” என்று பிறக்கவும் நசிக்கவுமான சேதனமனோரதங்கள் போலன்றிக்கே, ஸ்வஸங்க ல்பாபத்தப்ராப்தி பொருத்தமந்த ஸமஸ்தமனோரதங்களுடையனா கும் அவாப்தஸமஸ்தகாமன் ஆகவும், இருத்துள்ள இவற்றில் சேஷி த்வ-ஸ்வாமித்வ-ஈசுத்வ- ஸர்வஜ்ஞத்வஸர்வஸக்தித்வங்களாகிற விவை ப்ரணவத்தில்“தஸ்யப்ரக்ருதி” ஆகிற அகாரத்திலே ப்ரதிப திக்கப்பட்டவை. ஸர்வஸம்பூர்ணத்வ-அவாப்த ஸமஸ்தகாமத்வங் கள் நம: பதத்தில் ப்ரதிபாதிக்கப்பட்டவை, நியந்த்ருத்வ-சரீரி த்வ-வ்யாபகத்வ-தாரகத்வ போக்த்ருத்வங்களாகிறவை, சதுர்த்தீ விசிஷ்டமான நாராயணபதத்தில் ப்ரதிபாதிக்கப்பட்டவை, ஆகார த்தேயும், ஈச்வரனுடைய விக்தஆகாரங்களையும், உகாரம் ஸ்வரூபம். தான் அவனுக்கு மகாரவாச்யனான சேதனஞ்சேதன்தான் கீழிறசொன்ன ஆகாரங்களையுடைனான அகாரவாச்யனாகும் ஈச்வரனுக்கு, சேஷி மாய் சந்தனகுஸுமாம்பூலாSafeகளைப்போலே இஷ்டவிநியோகா ர்ஹமாயிருக்கும் சேஷம் ஆகவும், நியம்யமாய் ஈச்வரஜ்ஞாநாதீன மான ஸமஸ்த வ்யாபாரங்களையுடையநாகிற நியம்யம் ஆகவும், ஸ்வம்மாய் ஸ்வாமியான ஈச்வரனுக்கு ஸ்வத் ஆகவும், அதாவது உடைபொருளாகவும், சரீரமாய் சரீரியான அவனுக்கு சரீரமாக வும், வ்யாப்யனாய் வ்யாபகனான அவன் வ்யாப்திக்கு போக் யமான பதார்த்தமாகும் வ்யாப்யன் ஆகவும், தார்யமாய் அவனு டைய ஸ்வரூபஸங்கல்ப்பங்களை பொழிந்தபோது தன் ஸத்தாஹாநி பிறக்கும்படியிருக்கும் தார்யம் ஆகவும், போக்யமாய் போக்த்ர் பாதிகளாலே போக்ய பதார்த்தம் ஆகவும், அஜ்ஞனாய் ஜ்ஞானா திக்கமுண்டாயிருந்தேயானாலும், ஈச்வரனைப் பற்ற தேஹாத்மா பிமாநியைப் போலேயிருப்பனொருவனாகையால் அஜ்ஞன்ஆகவும், அசக்தனாய் எத்தனை ஜ்ஞானாதிகள் இருந்தாலும் ஸ்வரக்ஷணத் தில் சக்தியி்ல்லாதவனுமிறே. ப்ராபன்னனுக்குஸ்வரூபவிருத்தமிறே ஸ்வரக்ஷணே ஸ்வான்வயம், அதனாலே அசக்தன் ஆகவும், அபூர்ண னாய் கைம்முதலில்காத தரித்ரன் ஆகவும், அகிஞ்சநம் ஸ்வரூபமி றே இவனுக்கு. ஸாபேக்ஷனாய் அவன் கைபார்த்திருக்கும் அபே க்ஷாவாநிகன் ஆகவும், இருக்கிற ஆகாரத்தையும் கீழ்ச்சொன்ன விதங்களில் பரார்த்தபாகத்தையேயிருக்கிற சேதநன் ஆகிற தன்னுடைய ஏகாரத்தையும, அதாவது ஸ்வரூபத்தையும், அநு ஸந்தித்துக்கொண்டு அநுஸந்தானம் பண்ணிக்கொண்டு, "களை வாய் துன்பம் களையாது ஒழிவாய் களைகண்மற்றிலேன்;" என்று துன்பங்களைவாய்-துக்கங்களைப் போக்குவாய், களையாதொழிவாய் போக்காமல் விடுவாயாகில், களைகண்மற்றிலேன்-கதிவேறேயில் லாதவனாவேன் என்பதாக, அதாவது ரக்ஷகாத்கா கதியில் லேன் என்றபடி; உபாயத்தில் ஸர்வபூரங்களையும் அவன் பக்கலி லே பொகட்டு வீத்தோபாயபூதனான ஈச்வரன் விஷயத்தில் தன் னுடைய ஆத்மார்த்தீபங்களின் பாருகளையும் வைத்து, நிர்பரனா யிருக்கை பாமில்லாதவனாயிருப்பது.

p74

உகூ

p75

மூ-சய. ஆசார்யாபிமானமாவது இவையொன்றுக்கும் சக்தனன்றிக்கேயிருப்பானொருவனைக் குறித்து, இவனுடைய விழவையும், இவனைப்பெற்றுகீச்வரனுக்குண்டான ப்ரீதி யையுமனுஸந்தித்து, ஸ்தனந்தய ப்ரஜைக்கு வ்யாதியுண்டா னலது தன் குறையாக நினைத்து ஔஷத ஸேவையைப் பண்ணும் மாதாவைப்போலே இவனுக்காகத் தான் உபாயா னுஷ்டானம் பண்ணி ரக்ஷிக்கவல்ல பரம தயாளுவான மஹாதாகவதனபிமானத்திலேயொதுங்கி "வல்லபரிசு வரு விப்பரேல், அது காண்டும்" என்று சொல்லுகிறபடியே ஸகல ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகளையும் அவனிட்ட வழக்காக்குகைக.

p76

ப்ரபத்திக்கும் அப்படியே மஹா விச்வாஸாதிகளுண்டாயிருக்கை யரிதாகையாலே சக்தியுடையவனன்றிக்கே யிருக்கை, இருப் பான் ஒருவனைக்குறித்து இப்படியிருக்கு மவனைநவனைக்குறித்து, குறித்தல், கருதுதல், மதித்தல், இவனுடைய இழவையும் “அநாதிமாயயா ஸுப்த:” என்கிறபடி அநாதிகாலத்தில்கின்றும் ஸம்ஸார ஸமுத்ரத்திலே அழுந்தி துக்கப்படுகிற இச்சேதனனு டைய பகவத்காப நஷ்டியையும், இவனைப்பெற்றால் அந்த சேதந னைத் தம் உபதேசாதிகளாலே திருத்தி ஈச்வரனுக்கு ஒரு ஆபரணம் போலே ஸமர்ப்பிக்க அவனிவனைப்பெற்றால் உச்வானுக்குண் டான தீர்த்திகன் தனலாபத்தில் உகக்கு மாப்போலே ஈச்வரனுக் குண்டாகும், ப்ரீதியையும் அனுஸந்தித்து இச்சேதனன் விஷயப் சேமத்தையும் ஆசார்யனானதான் அனுஸந்தானம் பண்ணி, ஸ்தனந்தப ப்ரஜைக்கு வ்யாதி உண்டானால் முலையுண்ணும் சிசு வுக்கு துர்பலமாக நோயுண்டானால், அது தன் குறையாக நினை த்துத் தான் ஔஷத ஸேவையைப்பண்ணும்மாதாவைப்போலே அந்த துர்பல நோய் தன்னுடைய அபத்யத்தாலே வந்ததன்றோ? என்று நினைத்துத் தாயாராகிற தான் மருந்துண்ணுமந்த தாயைப் போலே, இவனுக்காகத்தான் உபாயானுஷ்டானம் பண்ணி, இந்த சேதனன் நிமித்தமாக ஆசார்யனாகிற தான் ஈச்வரனைக் குறித்து ப்ரபத்யுபாய அனுஷ்டானம்பண்ணி வானத்துக்குமுட் பட இவனுக்கு அதிகாரமில்லாமையாலே தான் ப்ரபத்தியண்ணி என்று கருத்து, ரக்ஷிக்கவல்ல பரமதயாளுகான மஹாபாகவதன் அபிமானத்திலே ரக்ஷிப்பதற்கு ஈச்வரனைப்போலே ஸமர்த்தனாய், அதாவது மந்த்ரத்தையும் மந்த்ரார்த்தத்தையும், “திருத்திப்பணி கொள்வான்” என்றபடி ததனுஷ்டானத்தையும் உபதேசித்து

p77

ரக்ஷிப்பதற்கு ஸமர்த்தனென்கை, ரக்ஷிக்கும்போது "ஆர்சூழ்ம் ஸ்யம்பபோ தர்ம:" என்கிறபடி பாதுக்க அவஹிஷ்ணுர் வருபையி யால், வ்யாதிஸபாதி விசேஷக்ஷியாயிருக்கிற க்ருபையையுடை னாய், 'ஆசார்ய ஸம்பந்த:' என்றபடி அன்யார்ஹ சேஷத்வாதி ஆசார்ய ஸம்பத்தியையும், ததனுரூபமான ஜ்ஞான அனுஷ் டான ஸம்பத்தியையுடையனாய் மகாபாகவதனாகிற ஆசார்யனு டைய அபிமானத்திலே, ஒதுங்கி 'ஆசார்யன்ஹரிஸ்ஸாக்ஷாத்' என்றும், "பிதாவாஸாப்பிறானார் பிரமகுருவாகிவந்து” என்றும் “ஆசார்யாபிமாநமேயுத்தாரகம்” என்றுஞ் சொல்லுகிறபடியே, ஆசார்யனை தெய்வமாகவும், ததபிமானமே ஸம்ஸாரமாகிற கடலை கடக்கைக்கு ஸாதனரூபமாகிறதோணியாகவுநினைத்துக்கொண்டு மாக்கலங்கரை சேர்க்தாப்போலே பாதத்தாளும் ஒதுங்கி, “வல்ல பரிசுவருவியீரறேல் அதுகாண்டும்” என்று சொல்லுகிறபடியே விஷ்ணுசித்தர் தம்முடைய ஸ்வாமியை பாதொருபூடி ஸமர்த்த பா காரமாக என்று தம்முடைய கண்வட்டத்துக்கு வருவிப்பாராகில் அப்போதைக்கு அவ்விஷயத்தைக் காண்போம் என்று காடூச்சி யார்—தம்முடைய தகப்பனாரான விஷ்ணுசித்தரை ஆசார்யாக நினைத்து ச்ரேஷ்டமான பகவத்பாவனபத்தைவிட்டுப்பாதார்த்தை யாய் அவாபிமாநத்திலேயொதுங்கி வர்த்தித்தப்போலே, கைவ ப்யவ்ருத்தி யீவ்ருத்திகளையும் தன்னுடைய கைவலுரன பாய்ருத்தி

p78

மூ-சுக. எம்பெருமான்தனித்து நித்யஸித்தப்ராப்யனாகா நிற்கச்செய்தே ஸகலதேவதாந்தர்யாமியாய்க்கொண்டு ப்ராப்ய னாகிறாப்போலே இவ்வாசார்யாபிமாநமும் தனியே உபாயமாகா நிற்கச்செய்தேயும் எல்லாவுபாயங்களுக்கும் ஸஹகாரியுமாய் ஸ்வதந்த்ரமுமாயிருக்கும்.

p79

மூ-சஉ. விரோதிவர்க்கத்தில் ஸ்வரூபவிரோதியாவது தேஹா த்மாபிமாநமும், அந்யசேஷத்வமும், ஸ்வஸ்வாதந்த்ர்யமும்.

p80

மூ சங. பரத்வ விரோதியாவது - தேவதாந்தரபரத்வப்ரதி பத்தியும், ஸமத்வப்ரதிபத்தியும், க்ஷுத்ரதேவதாவிஷயத்தில் சக்தியோகப்ரதிபத்தியும், அவதார விஷயத்தில் மானுஷப்ர திபத்தியும், அர்ச்சாவதார விஷயத்தில் அசக்தியோகப்ரதிபத் தியும்.

p81

அவ. புருஷார்த்த விரோதியாவதேது? என்ன அத்தையुप பாதிக்கிறார்.-(புருஷார்த்த விரோதியாவது) என்று தொடங்கி. மூ-சசு. புருஷார்த்த விரோதியாவது புருஷார்த்தங்க ளில் இச்சையும், தானுகந்த பகவத் கைங்கர்யங்களில் இச் சையும்'

p82

(அவ.) உபாயத்துக்கு விரோதிகளானவற்றை அருளிச்செய் கிறார் மேல் (உபாயவிரோதியாவது) என்று தொடங்கி. மூ- சரு உபாயவிரோதியாவது உபாயாந்தர வைல க்ஷண்யப்ரதிபத்தியும் உபாயாஸகவமும் உபேயகௌரவமும் விரோதிதாஹுல்யமும்.

p83

மு ௪௯. ப்ராப்திவிரோதியாவது- ப்ராரப்த சரீரஸம்பந்த மாய் அநுதாபசூன்யமாய் குருவபராதஸ்திரமாயிருக்குமளவ பகவ தபசார பாகவதாபசார அஸஹ்யாபசாரங்கள்.

p84

மூ கஎ. இவை எல்லாவற்றுக்கும் விரோதி என்று பேராக்கடவது.

p85

மூ சஅ. அந்நதோஷம் ஜ்ஞானவிரோதியாகக்கடவது, ஸஹவாஸதோஷம் போகவிரோதியாகக்கடவது, அபிமாநம் ஸ்வரூபவிரோதியாகக்கடவது.

p86

மமகாரரூபாகைமயாலே அந்த அஹங்காரமமகாரங்களிரண்டும் 'த்வயக்ஷரஸ்துபவேந் மருத்யு:' என்றபடி பகவச்சேஷத்வபரதந் த்ர்யரூபமான ஸ்வரூபத்துக்கு விரோதிபாகிறே. அந்தோஷம் என்கிற வாக்யம் ப்ரணவவிவரணமாகவும், அபிமாநம்என்கிற வாக் யம் நம:பதவிவரணமாகவும், ஸஹவாஸதோஷம் என்கிற வாக் யம் சதுர்த்திவிசிஷ்டமான நாராயணபதவிவரணமாகவும் யோஜித் துச்.சொல்லலாமிறே. அபிமாநம் என்கிற வார்த்தை அந்தோஷம் ஸஹவாஸதோஷம் என்கிற வாக்யங்களுக்கு நடுவே அந்வயிக்கக் கடவது.

p87

மூ சகூ: இப்படி அர்த்தபஞ்சகஜ்ஞானம் பிறந்து முமு க்ஷுவாய் ஸம்ஸாரத்திலே வர்த்திக்கிறசேதநனுக்கு மோக்ஷ ஸித்தியளவும் ஸம்ஸாரம் மேலிடாதபடி காலக்ஷேபம் பண் ணும் க்ரமம் வர்ணாசரமாநுகூலமாகவும், வைஷ்ணவத்வா நுகூலமாகவும், அகசாசாதனங்களை ஸம்பாதித்து "யத்கஃ புருஷோ பவதி தத்தந்நாஸ்தஸ்யதேவதா:''என்கிறபடியே ஸகல பதார்த்தங்களையும் பகவத்விஷயத்திலே நிவேதித்து யதாபலம் பாகவதகிஞ்சித்காரமும் பண்ணி, தேஹதாரணமாத்ரத்தை யும் ப்ரஸாதப்ரதிபத்தியோடே ஜீவிக்கையும், வருந்தியும் தத்வஜ்ஞானம் பிறப்பித்த ஆசார்யன் ஸன்னிதியிலே கிஞ்சித் காரத்தோடே அவனுக்கபிமதமாக வர்த்திக்கையும்,ஈஸ்வரன் ஸன்னிதியிலே தன்னுடைய நீசத்த்வதையுணஸ்த்திக்கையும் ஆசார்யன் ஸன்னிதியிலே தன்னுடைய அஜ்ஞாதையுண ஸ்த்திக்கையும், ஸ்ரீவைஷ்ணவஸன்னிதியிலே தன்னுடைய பாரதர்த்ர்யத்தை யனுஸ்த்திக்கையும், ஸம்ஸாரிகள் முன்னில் தன்னுடைய வ்யாவ்ருத்தியையனுஸந்திக்கையும், ப்ராப்யத் தில் த்வரையும் பக்யகத்தில் அல்பவஸையும் விரோதியில் பயமும் தேஹத்தில ருசியும் ஆர்த்தியும் ஸ்வரூபத்திலுணர்ந்

First 83 of 94 passages. Read on

Part of

Aṣṭādaśarahasya

Arthapancaka (Pillai Lokacarya) (Arthapañcaka (Piḷḷai Lokācārya))

Contents

Text

Part of